Ruhum Annem

[SerSeri Asik]

Yazmak Canımı Almıyor Seni nasıl anlatmalıyım? Sondan başa doğru mu, baştan sona doğru mu?Elimi ilk tuttuğun günü anımsayamıyorum ama elini son tuttuğum günü çok iyi hatırlıyorum. ....Soğuk bir odada yere uzanmış yatıyordun, camlar açıktı. Esiyordu da ayrılık rüzgarı dalgalandıramıyordu saçlarımı. İçim sıcak mı sıcak gözlerim kara mı kara, senden miras rengi inat mı inattı sabaha. Ne güzel görünüyordu yüzün. Ne güzel gülüyordun sen öyle dudakların aralı. Dokunuyordum kollarına, bacaklarına, gövdene, başına; köpük köpük oluyordu dudaklarının kenarı. Sakınarak, mendlimle siliyordum yüzünü. Yorgundun besbelli ve ayrılık vakti yaklaşıyor diyordu günün ilk ezan sesi. O an ayaz mı ayazdı ekip biçtiğin bahçen, ayaz mı ayazdı çocukluğumun oyun alanları.... Sondan başa gitmek istiyordum ben. Ayrılığımızdan kavuşmamıza doğru, gözyaşımızdan sevincimize... Üstü yeşil örtüyle kaplı bir sandık taşıyordu kalabalık. İçinde dünyanın en kıymetli hazinesi var gibiydi sevgilim. Varlığımın en kıymetli hazinesiydi aslında sandığın içindeki. Birileri alıp sandığı, herkesin giremeyeceği bir odaya götürdü. Çok geçmedi ki mis gibi kokular yükseldi odadan. Su sesi geldi kulağıma. Huzurun sesi bulaştı başımdaki yazmaya. Sonra beni de çağırdılar odaya. Sedirin üstüne uzanmıştın, leylaktın pamuk sevgilim. Dün çok çalışmışsın söyledi birileri. Usta bir bahçıvan gibi özenle işlemişsin bahçeni. Biberlerin ve marulların önüne sıra sıra dizilmişler dün, sevgini aşılamışsın köklerine. Köklere öyle özlem salmışsın ki, seni binbir hücrenle katmak istemiş toprak canına. Ve yolun sonunu işaret etmiş melek... Dün bir de beni anlatmışsın onlara. “;İstanbul’;daydım geçenlerde, gidemedim bir türlü evine”; demişsin. Yıldız parkında el ele dolaştığımızı da anlatmışsın. İstinye sahilinde vapurları izleyişimizi. Yolda yediğimiz simit ve peyniri... “;Ne güzel ziyafetti”; demişsin. Ne takdire değer senin minnet duygun. Ne yüce az ile yetinen ruhun. Sağol pamuk sevgilim ama onların anlattıklarını burada bölüp sondan başa doğru yine sana dönmeliyim. ...Sedirin üstünden kalkıp kuzeye bakan odaya geçip yere uzandın.Bu ne hüzünlü gülüş, bu ne nazlı iç yanması sevgilim. Soğuğu hiç sevmezdin, dizlerin ağrırdı soğuk vurunca senin. Ama bu kez rüzgara muhtaçtı dizlerin. Ve anladım ki o an içinde bulunduğun çaresizlikti kabul etmek istemediğim. Açtırdın bana tüm camları, Ayaz mı ayaz dı oda. Ayaz mı ayaz olacak ben yazmaya devam ettikçe bu sayfa... Pamuk sevgilim. Onbir bebeğin dünyaya gelmişti senin. Altısı yanındaydı sen gitmeye hazırlanırken. Pek heyecanlı görünüyodun. “;Üzülmeyin n’;olur, beni bekleyenler var gitmeleyim”; der gibiydi sessizliğin.Kalan beş bebeğin bekliyordu; -geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan kapının arkasında- Sen rintlerin ölümünü de severdin, belki söyleyemezdin ama pek de hoşnut dinlerdin. Birden bencilliğim tuttu, sensizlikten sonra eksikliğini hissedeceklerim geldi aklıma; içinde büyük köy ekmeği parçaları bulunan tarhana çorbanı mı, bahçenden kopadığım çileği, biberi, baklayı mı,binbir lezzet turşularını mı, emek kokan elini zeytinden daha kara gözlerini mi, yarım yamalak konuştuğun Türkçe’;yi mi, ana dilimi mi, ana rahmimi mi? Hangisinin özlemini giderebilirim? Derin çatlaklarına acı damlayan toprağım benim, gidiyorsun şimdi.Bencilim bak, nelerin hesabını soruyorum sana; kim bakacak gözlerimin, yudumlarımın içine sonra? Kim kış ayazında köy yolunda bekleyecek beni? Peki ya kim yaşamlar üstü dualar edecek her gece benim için. Gitme demedim sana, diyemedim. Uzanmışken sen yere bir damla gözyaşımı gövdene düşürmedim. Uzun bir soluktu bizim aşkımız ve sen sonsuz bir nefes verdin. Vaktiydi elbet artık gitmenin. Dileğim ki sen zahmetsizce teslim etmiş ol ruhunu ve dileyim ki ben bir vakit ulaşayım yanına. Seneler önce dileğindi ki ben doğayım kucağına al sen beni, dileyim ki ben titrek ruhunu taşıyayım bebekler gibi. Çocukluğumun en fedakar, kadınlığımın en nazlı kadını.Anne annem, her anne gibi kıymetli annem.Pamuk sevgilim.Rahat uyu dünyada yaşatamadığın bebeklerinle Rahat uyu ve kendi dilinde şarkılar söyle.Rahat uyu sen ben başa dönmeye çalışırken. Nakarej’;in umutsuz bir çaba, tarifsiz bir acı, telafisi olmayan geçmiş içinde. Kavuşmamıza dönemedim birtürlü anne annem! Ne yazık ki yazmak canımı almadı.

[SerSeri Asik]

Annem yok artık. Beni düşünen kalbi yok. Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum.
Umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.
Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,
Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
Dalgın yüregini çok gördü
Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.
Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
Nasılsın yavrum demeyecek
Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
Yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken
Yeni bir dönemi başladı ömrümün,
Annemin olmadığı dönemi,
Onu yüregimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
Aklımda hep son dönemlerinin annemi
Hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğim
Sadece.
Fotoğraflarına bakacaklar,
Ufarak,biraz mahsunca bir kadın
Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
Kapımı açıp girmeyecek
Yüreği dopdolu, trafikten insanlardan şaşkın,
Kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarında
Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
Uğultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım.

[SerSeri Asik]

Annem yok artık. Beni düşünen kalbi yok. Bitti.
Umutsuz olmak istemiyorum.
Umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.
Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,
Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
Dalgın yüregini çok gördü
Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.
Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
Nasılsın yavrum demeyecek
Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
Yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken
Yeni bir dönemi başladı ömrümün,
Annemin olmadığı dönemi,
Onu yüregimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
Aklımda hep son dönemlerinin annemi
Hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğim
Sadece.
Fotoğraflarına bakacaklar,
Ufarak,biraz mahsunca bir kadın
Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
Kapımı açıp girmeyecek
Yüreği dopdolu, trafikten insanlardan şaşkın,
Kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarında
Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
Uğultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım.