Paul gaugın (1848- 1903)

[SahiL]

PAUL GAUGIN (1848- 1903)

PAUL GAUGIN (1848- 1903)

İlkel ve vahşi akımın öncüsü, Paul Gaugin.. Gaugin bir tezatlar ressamıdır. Sanatıyla düşüncenin esrarlı dünyasına inmeyi düşlediği halde, evrensel güzellikten kendini sıyıramaz. Bir ‘ilkel’ olduğunu savunduğu halde, sembollerden, renk zenginliğinden, müzik armonisinden bahseder. Yinede bu değişik ruh fırtınalarından, karşımıza bahtsızlığını ölünceye dek güçle taşıyan, gerçek bir insan çıkar. Ressam 7 Haziran 1848 yılında Paris’te doğdu. Üç yaşındayken Lima’ya götürüldü. Sol eğilimli olan babası, yolculuk sırasında öldü. Gaugin, annesi ve kardeşiyle birlikte Peru’da akrabalarının yanında dört sene kaldı. Ardından tahsilini tamamladı ve büyük gemilerde çalışmaya başladı. İleriki yıllarda Borsa işleriyle de uğraştı ve büyük başarı kazandı. 1873’de Danimarka’lı Mette Sohhie Gad ile evlendi; sakin, mutlu bir yaşam sürmeye başladı. Borsadan oldukça para kazanmaya başladı ve Arosa gibi tablo koleksiyonculuğu yaptı. Kendi de ara sıra resim yapıyordu. Fakat 1883’te içindeki ateşe daha fazla engel olamadı ve kendini tümüyle sanata adadı. Kimseye haber vermeden Paris’e gitti. Orada parasız kaldı ve çok kötü günler geçirdi. Sanatı beklediği ilgiyi görmedi. Geçirdiği kötü olaylardan sonra Theo, Vincet ve Van Gogh ile tanıştırıldı.Bu sanatçılarla çok yakın dost oldu ve asistanlıklarını yaptı. Onların işlettiği bir galeride açtığı resim sergisi ticari yönden hiçbir ilgi görmeyince, içinde ki macera tutkusuyla, Tahiti’ye gitti.Van Gogh arkadaşını kaybedeceği korkusuna kapıldı ve sol kulağının bir kısmını kesti. Istıraplı mutsuz bir dönem geçirip Paris’e döndüğünde artık Van Gogh’la görüşmeme kararı aldı. Yıllar boyu Van Gogh kardeşi Theo ve Gaugin mektuplaştılar. Bu mektuplar kurdukları duygusal üçgenin göstergesidir. Nitekim Van Gogh ve Theo arka arkaya ölünce Gaugin kederinden kendi ruhunu İsa olarak gösterdiği Zeytin Bahçesinde İsa adlı yapıtını yaptı. Bir süre rüzgara kapılmış bir yaprak gibi dolandı durdu. Ve 1895’te yeniden bir daha geri dönmemek üzere, ikliminin büyüsüne kapıldığı Tahiti’ye yerleşti. Sefalet içindeydi ve yerli halk onu hiç benimseyemedi. Hastalık ve yokluk içinde 8 Mayıs 1903’te öldü. Ressamın ilk eserlerindeki hava, ağır ve yapışkan renkler ise ağdalı bir karışımdır. Daha sonra tutku ve esinlenmeleri, fırça darbeleriyle canlandırmaya yönelmiştir.Renkleri sadeleştirmiş, daha aydınlık resimler yapmıştır. Yaşamı boyunca, eserlerinde coşkun, güçlü ve sıcak bir evrenin vahşi ve agzotik esintisi duyulmuştur.
Bu Haberi Paylaşın