Futbol nereye gidiyor?

[Yayamaz Kayimca]

Futbola dair sohbetlerde, konu açıldıkça, İtalyan'ların bize ne kadar benzediklerini anlatırız birbirimize, Akdeniz insanının benzerliklerinden dem vurur, "Velhasıl, onlar da bizim gibi" tadında konuşmalar yapar, sonra kendimize döneriz, iç dünyamıza, beter yalanımıza...

Biz, İtalyanların bize benzediklerine inanırız, tencere dibin kara, senin ki...

Geçtiğimiz günlerde, bir deprem yaşandı İtalyan futbolunda, pek şiddetli. Bu sene, 109. doğum gününü kutlayacak olan İtalyan devi, "La Vecchia Signora" (The Old Lady), Juventus ikinci lige düşürüldü, Serie B'ye. Üstelik 30 eksi puan cezası ile. Bir mucize olmazsa, en az iki sezon, Serie B'de top koşturacak Juventus.

Onlarla birlikte, adları şikeye karışmış olan Lazio ve Fiorentina'da. Bir başka büyük, AC Milan, Serie A'da gelecek sezon, ama onlar da lige eksi 15 puanla başlayacaklar, hepsi Avrupa kupalarından men edilmiş konumda. Bütün yıldızlarını birer ikişer elinden çıkaracak Juventus, son iki sezon kazandıkları şampiyonluklar ellerinden alınacak, uzun bir süre bu utançla yaşayacaklar.

Futbol tarihi, İtalya'da yaşananları hiç unutmayacak. Hep hatırlanacak, koskoca dünya devi Juventus'un ayıbı, cezası, hırsın faturası... İtalyan futbolunda ki depremin artçı sarsıntıları sürerken, aklıma son sezonlarda Türk futbolunda yaşananlar geldi. Kazananlar, kaybedenler, istifa eden, etmesi gerekirken etmeyen başkanlar, yöneticiler, şaibeli başkanlık seçimleri, birbirlerini "bir konuşursam" nakaratı ile sıklıkla tehdit edenler. Ne hikmetse bir türlü konuşmayanlar. Stadlar da yaşananlar. Sezon bitiminde, son haftalarda oynanan maçların mercek altına alınmasını isteyenler. Korunanlar, kullananlar, pek büyükler, pek küçükler. Façası bozuk bir düzende, kazanmayı da, kaybetmeyi de hepten beceremeyenler.

Nicedir kirli bir halının altına süpürdük-lerimiz, futbolumuza dair konuşulmayanlar. Konuşulsa bile, üzerine pek gidilmeyenler. Unutmaya şartlanmış bir toplumun, kısa metrajlı hafızasında kalıcı olmayanlar. Bir zaman sonra, gündemi her daim değiştirmeye şartlanmış medyamızın yönlendirmesi ile unutulanlar... Merak ederim, bir gün bizim futbolumuz da, İtalya örneğindeki gibi mercek altına alınsa, nicedir pek kirlenmiş, pek eskimiş, küflenmiş "Türk halısını", bir köşesinden tutup kaldırsak...

Bizim halının altından daha mı az pislik çıkardı ?

Sahi, biz gerçekten İtalyanlara benzer miydik?

Bir albüm var elimde, içinde futbola dair anılar. Ara sıra açar bakarım, eskiyi yad etme adına. Güzellikleri hatırlama adına. Albümün içinde, resimler, maç biletleri, maç programları, gazete kupürleri. İşte o albümden, Tarih : 1 Aralık 1990, Arsenal - Liverpool maçı, bilet fiyatı 8 Sterlin. 3 Şubat 1990, Charlton Athletic -Arsenal bilet fiyatı 8 Sterlin. 3 Şubat 1991, Manchester United - Liverpool maçı, bilet fiyatı 7 Sterlin.

O yıllar, futbolun işçi kesimi, orta direk ta-rafindan izlenildiği zamanlar. Bugün ise durum farklı, ayni lig maçlarının ortalama bilet fiyatı elli Sterlin'in altında değil, o da binbir zorlukla, bulabilene. ArsenaPın ortalama sezonluk bilet fiyatı 1000 Sterlin civarında, on seneye yakın bekleme sırası da cabası...

Diğerleri de ondan aşağı değil...Nicedir, futbol işçi sınıfının oyunu olmaktan çıkmış, nicedir futbol artık başka birşey. Manchester United'ın sert kaptanı Roy Keane'nin deyimi ile, "Karides kokteyleri, Havana puroları, viski şişeleri" ile pahallı koltuklarda, pahallı bir sporu, tiyatro izler gibi izleyenlerin eğlencesi. Vasat bir Premier Lig oyuncusunun bile, senede bir kaç milyon Dolar kazandığı, paragöz zamanlar.

Serie A'da, Premier Lig'den farklı değil elbet. İddia, Bahis, almış başını gitmiş, ortada dönen para baş döndüren cinsten. Haliyle, bunca paranın olduğu yerde, bunca pislik... Kaçınılmaz.

O albüme baktıkça, eskiyi yad ettikçe, geldiğimiz noktada futbolun ne kadar değiştiğini düşünürüm. Mahalle aralarında, naylon toplara vurarak başladığımız, tozlu arsalarda sevdalandığımız, her birimizin gönlünde yer etmiş "futbol ilahlarına" pek özendiğimiz, her birimiz başka başka takımlara abayı yakmış olsak da, ortak bir sevdada buluştuğumuz, muhtemel en vazgeçilmez sevdamızın, paraya bulandıkça ne kadar çirkin hale geldiğini gözlemlerim. Haris, paragöz, hırslı insanların kirli ellerinde. O güzel Türk filmi "Dar Alanda Kısa Paslaşmalar" da söylendiği gibi; "Artık futbol asla sadece futbol değil".Bir zaman önce, bir söyleşi esnasında, 1965-1966 sezonunda, Türkiye 1. Liginde gol kralı olmuş Ertan Adatepe anlatmıştı, dinlemiştim. "O zamanlarda para yoktu, sevda vardı, amatör ruh vardı., takım aşkı vardı, para ön planda gelmezdi, çok zaman beş kuruş almadan çıkar oynardık" demişti. Ne canlı maç yayınları, ne bahis oyunuları, ne İddia'lar...

Zamanla herşey gibi futbol da değişti, eskiden sevilen bir oyunumuz vardı adına futbol dedikleri, içimizi ısıtan; şimdi ise neresinden tutsanız elinizi kirleten, utanılası zengin eğlencesi.

Bugün İtalya da, yarın ?

[HABER-CI]

BREZİLYA devletini kaosa sürükleyen efsanevi başkana sormuşlar...20 yıl boyunca BREZİLYA yı yönettiniz...Nasıl olduda halk bunu farketmedi...Adamın emin bakışlarının ardından 3 F ile yönettim demiş....

Gazeteci sormuş 3 F nedir?...
Eski bakan şöle bir bak mış ve şunları söylemiş...
1...Futbol
2...Fuhuş
3...Fiesta (eğlence)
bizim ilkede elden gidiyor....Eskiden insanlar sosyalmiş...Memleketinin vaziyetini yakinen takip eder ve gözlerler mişler....Biz onlara layık olamıyoruz....
SAYGILAR.....