Beni candan usandırdı - Fuzûlî (Gazel)

[OguzHan]

Gazel

Beni candan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı
Felekler yandı âhımdan murâdım şem'i yanmaz mı

Kamu bîmârına cânân deva-yı derd eder ihsan
Niçün kılmaz bana derman beni bîmar sanmaz mı

Şeb-i hicran yanar cânım döker kan çeşm-i giryânım
Uyarır halkı efgânım kara bahtım uyanmaz mı

Gûl-i ruhsârına karşu gözümden kanlu akar su
Habîbim fasl-ı güldür bu akar sular bulanmaz mı

Gâmım pinhan tutardım ben dedîler yâre kıl rûşen
Desem ol bî-vefâ bilmem inanır mı inanmaz mı

Değildim ben sana mâil sen ettin aklımı zâil
Beni tan eyleyen gafîl seni görgeç utanmaz mı

Fuzûlî rind-i şeydâdır hemîşe halka rüsvâdır
Sorun kim bu ne sevdâdır bu sevdâdan usanmaz mı

Fuzûlî

[OguzHan]

Günümüz Türkçesiyle:

Sevgili beni candan usandırdı, cefadan usanmaz mı?
Âhımdan gökler yandı, dileğimin mumu yanmaz mı?

Sevgili, bütün hastalarının derdine ilaç veriyor,
Bana niçin ilaç vermiyor? Beni hasta sanmıyor mu?

Ayrılık gecesinde canım yanar, ağlayan gözüm kanlı yaş döker,
Feryadım halkı uyandırır, kara bahtım uyanmaz mı?

Yanağının gülüne karşı gözümden kanlı su akar (kan ağlarım)
Sevgilim! Bu gül mevsimidir, akar sular bulanmaz mı?

Ben gamımı gizli tutardım,”sevgiliye aç” dediler,
desem o vefasız acaba inanır mı? İnanmaz mı?

Ben sana meyletmiş değildim, aklımı sen yok ettin;
Beni kınayan gafil seni görünce utanmaz mı?

Fuzûlî çılgın bir rinttir, daima halkın diline düşmüştür;
Sorun ki, bu nasıl sevdadır? Bu sevdadan usanmaz mı?