Hiç Bir Harfi Sensiz Bir Cümleye Kurban Etmedim,

[ÇiNgEnE]

Kara çalınmış günlerin ertesinde ellerinde güneşlerle gelen yar!

Huzuru içirdiğin yüreğim şimdi hüznü içiyor ellerinden bilesin!







Yüreğine kanatlanan yüreğin kanadı kırıldı kanıyor.

Göğe uçurduğum umutlarım vuruldu bir bir

Hüzün ki yokluğuna katık ettiğim

Yine dolandı eteğime peşimi bırakmıyor.







Adının her harfini gözyaşıma çizdim ve titrek bir yürekle yokluğuna ektim

Sen avazın çıktığı kadar susarken ben taze çığlıklar yeşerttim sana!

Nefes nefes acıyı yonttum adınla

Yokluğuna buladım ellerimi

Yüzüme bölük pörçük diktiğim yamalı gülüşlerdeyim şimdi.







Ah yar!

Ah! yoluna can diye diye benden geçtiğim

Ah suskuların şahı

Bir çözebilsem boynuma doladığın sessizliğin düğümünü

Bir yudum harf düşse hisseme alfabenden

Yalın ayak çıktığım yokuşlarında düşmeden bir yürüyebilsem.







Öyle bir acı ki bu! nasıl anlatılır bilmem

Kırsan kırılmaz büksen bükülmez

Ateşler yakmaz sular söndürmez!







Söylesene yar!

Hasretini adımlasam kaç adımda biter?

Özlemin kaç nefestir saysam?

Bilemessin ki

Akla sığdıramazsın bu denklemi

Nasıl anlatayım ki daha hal-i pür-melâlimi...







Sen yine sükutu giyin yar!

Dilersen hiç konuşma.

Ben kelamlarımı çürüttüm yolunda.

Çarpsada bir tokat gibi yüzüme her harfi yoluna heceledim.

Ve bilesin üstüne aşkı giydirdiğim

Söz verdim ben bu yüreğe

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim!