Azerice

[KaKiLa]

> Azerbaycan'ın adını işyerinde telaffuz etmeye başladığımızda yani
> 1992-1993 yıllarında, orası bizim için kapalı bir kutuydu. Azerbaycan, çok
> çok eski olan Rus cihazlarından oluşan

haberleşme ağını yenilemeye,
> köylerine, kasabalarına telefon hizmeti götürmeye çalışıyordu. Tabii
> dünyaya pencerelerini açtıktan sonra da ilk iş olarak; dil, kültür, din
> birliği olan kardeş ülke Türkiye'den yardim istemişlerdi. Bizler de
> Türkiye'nin en önemli iki telekomünikasyon şirketinden biri olarak güzel
> projeler yapmak için kolları sıvadık. İlk defa Direktörümüzün Azerbaycan
ile
> telefon konuşmasına şahit olduğumda sok oldum. Konuştuğu kişi dönemin
> Haberleşme Bakan Yardımcısı' idi ve bizim patron, hiçbir samimiyeti
> olmamasına rağmen "sen" diye hitap ediyordu. Azerice'de "siz" kavramı
yoktu.
> Görüştüğünüz kişi Bakan da olsa "sen" diye konuşabiliyordunuz. Birinci
> dersimizi aldık.
> Karşılıklı görüşmeler için Bakü' ye gittik. Havaalanında dakika bir,
> gol bir hatamı yaptım. Üniformalı birini göstererek, Azerice'de benden
daha
> tecrübeli bir arkadaşıma "bu adam subay mi?" diye sordum. Arkadaş:"sus,
> adamı peşimize mi takacaksın, burada subay bekar demek" dedi. Bizdeki
> "subay" ne demek söylemedi. Bizi karşılayan Azeri arkadaş, arabaya
binerken
> kendisinin dalda (arkada) gideceğini benim de kabağa (öne) oturmamı
söyledi.
> Otelin önüne gelince şoför; "abla sen burada düş, ben arabayı saklayıp
> gelirim" dedi.Yani ben ineceğim, o da park edip gelecek. Sonra düşmenin
> inmek yerine her yerde kullanıldığını "merdiveni bos ver, gel asansörle
> düselim" dediklerinde daha iyi kavradım. Ama bunu bilmeyen arkadaşlarımız
> Azerbaycan Havayolları ile yaptıkları bir uçuş sonunda, Bakü' ye beş
dakika
> içinde düşecekleri anonsu ile hayatlarını film şeridi gibi bir-iki saniye
> izleme fırsatını bulmuşlar. Bir diğerimiz de Bakü' ye telefon edip montaj
> ekibimizin varıp varmadığını öğrenmek istemiş, telefondaki Azeri: "uçak
Bakü
> üzerinde fırlandı, fırlandı,Sumqayit' e düştü" demesiyle feryat figan
> ortalığı birbirine katmıştı. Anladık ki uçak Bakü' ye inememiş, bir iki
tur
> atıp, başka bir şehre inmiş.
> Azeriler çok misafirperver.Herhangi bir ikramı reddetmek çok ayıp.
Sizi
> ağırlamak için paralanıyorlar. Altı saat boyunca yemek yenilebiliyor. Bizi
o
> dönemin gözde bir lokantasına götürdüler. Adi Gülistan. Oradan bundan
> konuşulurken, çok değerli bir şairlerinin başka bir ülkede rahmetli
olduğunu
> ve sümüklerini Bakü'ye getirmeye çalıştıklarını söylediler. Biz yine
> anlamsız bakınca, sümüğün kemik anlamına geldiği ve Türkçe sümüğün
> karşılığının da "burun suyu" olduğu anlaşıldı. Sonra bana sümüklü et
> (pirzola) sipariş edildi. Su anda Bakü'deki Migros yani.Store'un
camlarında
> "sümüklü et şu kadar, sümüksüz et bu kadar" ilanlarını görmek mümkün.Bu
> arada garson yanımıza yaklaştı ve yan masadaki adamların arkadaşımızı
Sefer
> Bey'e okşattıklarını söyledi. Tabii okşanmaya maruz kalmış arkadaş da
kolay
> okşanacak bir tip değil.Bıyıklı ve iri cüsseli olan arkadaşımız acayip
> bozulup, "kim okşatmış beni, bu da ne demek"seklinde horozlandı.
Okşatmanın
> - benzetmek olduğunu zar zor anlayarak rahatladık. Rus kızların dansları
ve
> "Ada Vapuru Yandan Çarklı" şarkisi esliğinde yemeğimizi bitirdik.
> Ertesi gün seherde bizi otelin kabağından aparacaklarını söylediler.
> Yani sabah, otelin önünden alınacaktık. Sezen Aksu, İbrahim Tatlıses
acayip
> rağbet görüyordu. Bir de o zamanlar Cuma aksamları TRT'de yayınlanan "Bir
> Başka Gece" programı çok seviliyordu. Hatta Cuma gecelerine denk gelen
> düğünlere "Bir Başka Gece" programı süresince ara veriliyor, düğün ahalisi
> TV salonuna geçerek hep birlikte programı seyrediyordu. Sonra düğüne
> bırakılan yerden devam ediliyordu. Daha da enteresanı önemli bir iş
> toplantısının ortasında üst-makamın ofisinin (genelde her ofiste irice bir
> TV var) kapısı tık çalınıyor, departmandaki sekreterler sessizce kenara
> diziliyor ve sabah saatlerinde verilen Brezilya dizisi hep birlikte
> seyrediliyordu. Tabii bizim toplantı devam ediyordu etmesine ama Azeri
> yöneticisinin gözleri de sık sık televizyona kayıyordu.
> En zevklisi Azerbaycan-Türkiye futbol maçını Azeri televizyonundan,
> Azeri spikerin anlatımıyla seyretmek: Türk Milli Yığma Komandoları.
Türkiye
> Milli Takımı anlamında."Türk kapıcısı (kaleci) topu gapı aralığından
depti,
> yirmi birinci dakka olmasına rağmen maç heç heç (0-0) devam etmekte" gibi
> sevimli cümlelere rastlıyorsunuz.
> Ya da bir Amerikan filmini Azeri dublaj ile seyretme şansını
> yakaladıysanız Robert Redford' un "men yahşiyem, istemirem. Sen nicesin?"
> seklinde konuşmasına gülmekten kırılıyorsunuz. (Bu arada Arap ülkelerinden
> birinde iş için bulunan arkadaşım bir filmde: R. Hudson'a barmenin ne
> içeceğini sorduğunu ve onun da elhamdüllah oruçluyam dediğini söyledi.
> İnanamadım, yazmış da olabilir).
> Bu arada bizler de onları Türkiye'ye davet ettik. Hatta bir
yöneticinin
> eşi rahatsızlandı ve doktora götürmek görevi bana düştü. Amerikan
Hastanesi'
> nden randevu aldık.Kadın; "oynaklarım, sümüklerim, kıçım ağrıyor, derman
> yuttum geçmedi" dedi. Doktorda Hakan Şükür bakışları oluştu. Yani
> eklemleri,kemikleri ve bacakları ağrıyor ve ilaç almasına rağmen
> geçmiyor"dedim.Neyse tahlifler filan, derman bulundu."