Karalama Defteri

[Inuyasha]

Aslında bende biliyorum konuşacak bir şeyimizin kalmadığını ve paylaşacak bir şeyimizin ortada olmadığını. Yine de yüreğimden gücümün yettiği yere kadar sana sesleniyorum, bunları yazıyorum sana. Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım, sevgimi aldım avuçlarımın arasına, ona sığınıyorum. Cümlelerim kısa, kelimelerim buruk, gülüşlerim yalan ve kalbim kırık ama yazıyorum gücüm yettiğince sana. Bir ihtimal gelişine sığındığımı fark ettiysem de, engel olamadım gurursuz ama mutlu ve sabırlı hasretine. Anlık hayaller anlık mutluluklara umut oluyor biliyor musun? Bugün gönlümü hoş tutmak istiyorum. Çalmayan telefonuma elim gidiyor, sana hala bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Bende olan seni hiç kırmadım, kırmamaya çalıştım. Üşüyorum, bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı. Tutunabileceğim hiçbir güzellik yok, hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında. Isınabilmek için onlara sarılıyorum. Anlamsız ve cevapsız sorular geliyor hemen, ben görmemeye çalışıyorum.
Düşler uzak gibi görünüyordu ama yakındı aslında. Belki de bazı şeyleri görmeyi istemek gerekiyordu. Gözlerini aç desem, kapatacaksın ama kapatma gözlerini, gözlerinin içinden gelen o sıcaklıktan bari mahrum etme beni, o yeşillikte kaybolmak istiyorum, o sonsuz ve umut dolu yeşillikte.
Gözlerimi gelişlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiş. Düşüncelerim gururlu, hayallerim, sevdam ve aşkım ise gurur tanımıyor. Gelseydin, gururumu ezip sana koşacaktım, susturacaktım içimdeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneş gibi doğacak ısıtacaktım kalbini. Sevinçten ağlayacaktım, hiç bırakmamacasına sarılacaktım boynuna, içimdekileri dökecektim omzunda ağlarken, hasretimi giderecektim kollarının arasında. Ama gelmedin, gelmezsin, gelmeyeceksin biliyorum hiçte niyetin yok zaten.
Kendimi kandırdığımı anladığımda, gözlerimden yaşlar dökülüyordu. Evet ağlıyordum ama neye yalnızlığıma mı yoksa sensiz geçen dakikalara mı. Sen milyonlarca insan içinde, yüzlerce arkadaş, onlarca dost arasında yalnız kalmak nedir bilir misin? Ben bunları biliyorum işte hem biliyorum hem de yaşıyorum.
Eskiden kimi şarkıların ne kadar anlamlı olduğunu düşünürken şimdi ise ayrılığın ardından çalınan her şarkı bana umutsuzluğu ve sevgimi anlatıyormuş gibi geliyor. Sevdiğim ne kadar çok şarkı varmış bunu senin gidişinle öğrendim. Her şarkıda sen, her şarkıda ben ve her şarkıda ayrılığımız var sanki.
Gözyaşlarım asilliğini yitiriyor, yenik düşüyorum bu aşk oyununa. Gittin belki de hiç gelmemiştin, ben sadece geri döndün sandım ama yanıldım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüşlerinde şımaran, ama en çok da imkansızın oldum. Her gelişimde bir kez daha kayboldum. Ağladığın, bağırdığın ya da sustuğun isyanın oldum. Son kez söylediğin bir şarkının nakaratı oldum. Dilinin ucuna gelip de söyleyemediğin kelimeler, ister istemez yaşadığın yanlışlıklar oldum. Yüreğinde ki aşk olmak isterken, yüreğine sığınan ve tozlanacak bir anı oldum. Söylesene bana ben gerçekte senin neyin oldummm!
Sesin hep uzaktan çağırıyordu beni, bilseydim bana ait olamayan bu seslenişi sahiplenir miydim? Şimdi elimde sadece bir mevsim yaşanan ama bir ömür boyu içimde olacak dev bir aşk kaldı...
Kalbime söylemedim henüz gittiğini, öğrenirse onunda acı çekmesinden korkuyorum. Seni hala benimle biliyor ve hala seviyor seni ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum.
Gittin, sevdamın yalnızlığına alışabilirim belki, ama senin uzak yolların sonunda olmaz acıtıyor içimi. Suskunluğun en büyük silahındı ve sen onunla vurdun beni. Ben alışkınım kendi yaralarımı kendim sarmaya. Asıl canımı yakan ve kalbimi acıtan unutulmak! Söylesene bana unutulmak kime yakışır. Unutan sende olsan, sana bile yakışmıyor. Korkma üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel oluyor biliyor musun? Görüyorsun işte sana ve aşkıma ihanet etmiyorum. Çok kırgın olsam da, yorgun olsam da sana ve aşkıma ihanet etmiyorum. Bir yaz ayında güneş bütün güzelliğiyle çıkarttı karşıma seni ve başladı büyük aşkım. Sen ‘’bitti’’ dediğinde yağmur yağıyordu, gece karanlığı çökmüştü her yer sessiz ve sakindi. Aşkın canı sıkıldı ve seni benden aldı. Aradan 1 sene geçti şimdi ortada yaşanan büyük bi aşkın kırık parçaları var. Aslında o parçaları birleştirmek mümkün ama bir daha kırılırsa onları bütünleştirmek imkansız. İşte eğer ki sende inanıyorsan bir daha parçalanmayacağına ben burada ve seni bekliyor olucam...

["Minerva"]

Doğru tadını yakalayamıyorum. Kaçı veriyor keyfim.Sokaklar bile uzaklaşıyor benden. İsim değiştirirken mevsimler,müziğin sesi kısılıyor yavaşca,sinsi gülüşünü duyuyorum O'nun.Derin nefes alarak ısısını ayarlıyorum bedenimim,kızma diyorum.

Gidenin ardından bakakaldım,kaldım.Kadife sesine sarılıp yatardım,hayaline günaydın diyerek uyanırdım.O yok,ses yok.. Geceler bile uyanmıyor sabaha,ben karanlık,gözlerim karanlık.O ise aydınlıkta. Benim güneşim tutulmuş sadece,belimin tutulması gibi,nutkumun tutulması gibi.

Bir evim vardı,iki katlı bahçeli,göl manzaralı.Sattım,ucuz bir fahişeye yüksek bedelle.Köpeğim bile kuyruğunu sallamadı ben çıkıp giderken peşimden... Yalnızdım artık.Herzaman olduğu gibi.Toprağı kokladım,"al beni" dedim.Duydum kıpırtısını,"bekle" dedi."Olur" diyip bir ağaca yaslandım,kök saldım,kaç yıl beklenir o? kaç yıl sürer gelmesi,bilinmez belki.. Yürümek gerekli. Şehir dışı,ülke dışı,dünya dışı,evren dışı.. Dışlanmak gerekli.


Kime sarıldığını bilemezsin karanlıktayken.İki el var bi elimde. Tutmakta değilim ben onları aslında, biri bileğimi kavramış,diğeri parmağımı.Israr ettiler kıramadım. Nasıl olsa sonu aynı dedim. Sevdim bu halimi,çoğulum artık.Onlar bende yalınlaşırken ben onları bütünleştiriorum diğerleriyle. Ben yapboz'um. Yapıldım,bozuldum. Zamanım geçti çoktan,büzüştüm.Hiç bir şey dolduramaz sanırım artık içimi.


Bitmiyor cümleler,uçları hep açık kalıyor.Kelimeler korkuyor duygularımdan,onlar bile zihnimde yer edemiyorlar artık. O'nun yüzü silik,onun yüzü sidik. Tiksinmek,doğru kelime bu.. açık kaldı yaralar,tuzu bitmişti gidenin. Canım yanmıyor artık ama iyileşemiyorum. Yaşıyor sayılmam ama ölemiyorum...

Aşkın Çağla..

[Inuyasha]

Yagmurun yeni islattigi taze topragin kokusunu duydugunda aklina ben gelmek isterim.Ya da gozlerin denizin maviligine daldiginda...Uzakta,ufuk cizgisinde sadece dumani gorunen o geminin icinde benim oldugumu dusunmeni isterim.
Birbiri ardina ozlem sarkilarini dinlerkende yaninda ben olmak isterim.
Beni hatirlamak istersen,her yeni dogan gunle birlikte cikarim karsina,gunes olur isigimla aydinlatirim seni.

Buram buram bir kahve kokusu olurum.

Sokakta oynayan cocuklarin sesinde,ise gitme telasina dusmus insanlarin gozunde,
yere dusmus yapraklarin citirtisinda bulursun beni.

Istersen,duydugun her ses beni hatirlatacaktir sana.

Bazen bir kus olup oterim pencerende.

Bazen bir seyyar satici olup kapinda bagiririm.

Bazen bir tren gibi tikirtilarla gecerim onunden.

Sozlerini ezbere bildigin ve soylemekten asla bikmadigin sarki olurum.

Sen o sarkiyi degil beni soylersin aslinda.

Beni gormek istersen hep karsinda olurum.

Gokyuzundeki beyaz bulutlarin arasindayim ben.

Basini yukari kaldirman yeterli beni gormek icin.

Yolda rastladigin herkes benimdir aslinda.

Dostlarina selam verirken o selami ben alirim.

Komsunun hatirini sorarken aslinda bana 'Nasilsin' demissindir

Benimle cikarsin yola her sabah,aksam evine benimle donersin.

Gittigin her yere gelirim seninle.

Sen yoruldugunda bende.

Sen oturdugunda oturur,kaltiginda kalkarim.

Eger istersen butun gece basucunda sacini oksarim sen uyurken.

Yuzunde gulumsemeyle uykuya dalisini izlerim.

Bana dokunmak istersen bir cicegin yapraklarinda olurum ben.

Yesilin,kirmizinin,sarinin,mavinin en canlisindayim.

Elini uzattigin her yerdeyim.Dokunmak istersen bana kendine dokun.Dudaklarindaki atesim,tenindeki sicaklik.Vucudunu urperten ruzgarim ben.

Hic gitmedim ben.Oradayim,beni gormek, bana dokunmak,beni hatirlamak istedigin yerde.

Yureginde...

["Minerva"]

Karalanıyor sayfalar,karalanıyor ruhum.. beklediğim gün geldi,ellerim sabit,ellerim hüzünlü,Titrek dolma kalemimle gardayım. Karşımda bekleyenlerin hepsi benim gibi mi? Bu kadar mı çok acı ver bedenlerinde,sanmıyorum.Umarım ulaşabilirim gideceğim yere.Uykum yok,uyku kötü. Bakıyoruz etrafa,bir insan göremiyoruz.İnsan yok,insan kötü...

Damarlarım sertleşiyor,nefesim kesiliyor bakarken çevreme.Değişiyorsunuz diyorum,korkuyorum.Umarım sizde diğerleri gibi değilsiniz.Beklemeye alıyorum paranoyalarımı,birkaç cilve birkaç gülümsemeyle kavrayıveriyorum isteklerini.. anlıyorum.


Gidiyorum,arkamda bıraktığım sadece gam. hayır dedim kendime düzelmezdi hiç bi zaman.. on sene sürdü hazırlanmam ve bana gitme diyeni takmam..

[Inuyasha]

Saatlerce gözünü dikip aynaya bakmaya başladıysan... Eyvahlar olsun... Demek ki bir şeyler uçup gidiyor elden... Yüzde beliren her ince çizgi, yaşlanmanın belirtisi de olsa aslında hayattan yediğin her darbenin verdiği acının izi olduğunu o an anlıyorsun... Yüreğin ne kadar da yavaş atmaya başladı değil mi? Heyecan sana nerdeyse zararlı... Kendini yorgun, yıpratılmış, incinmiş, zavallı hissettiğin anlar olmadı mı? Evet dediğini duyar gibiyim...
En kötüsü ne biliyor musun? Bu akış sürüp giderken biz ah la vah arası yitip gidiyoruz hayattan... Kendimize acırken, aslında ne çok şey yapacağımızı unutuveriyoruz... Hep bir şeyleri ertelemek huyumuz malum... Çocukları ön plana koyup, kendimizi geri plana atarken aslında yıllar sonra en değer verdiğin varlığın sana "ne yapim? yapsaydın" deyiveriyor... Kalakalıyorsun...
Ertelenmiş hayatlar, ertelenmiş aşklar, ertelenmiş ve geç kalınmış idealler... Hepsine el sallıyorsun... Yüreğindeki deli yangın nerde? Hani? Seni terk etti değil mi? Eee herhalde hayat kaç kere fırsat çıkardı önüne... Hiç mi?... Yapma... Kabullen... Bir çok kez... Hani şu meşhur ertelemelerine kaç kez prim verdin hesab et... Düşün... Kaç yaşındasın? Elinde ortalama yaşam yaşı var... Türkiye şartlarında 65-70 belki de düşecek... Eee... Hadi ne duruyorsun? Çok az kaldı... Gönlünün sesini dinle... Yakala kaçırdığın zamanı... Bir kirbitlik işi var yüreğinin hadi yak... Sev... Aşık ol... Dost ol... Gülümse... Gez... Ye... İç... Eğlen...
Gereği neyse öyle yaşa... Bak bir kirbit çakıyorum sönmüş yangınlara... Hadi... Hadi...

[niLy]

ne oldu..
ne değişti bilmiyorum...
sadece aklımda bi kaç cümle var toparlanması gereken...ve bazı sözler var beynime kazıdığım öğrenmem,ezberlemem gereken...!!!
susun...!!!
susun dio içimdeki bi ses...
yeter...!!!
mantık hatası bu biliyorum...mantık kurmakta zorlanıyorum...ayağa kalkıp toparlanmam lazım ama zor gelio adam olmak...
olamıyorum..yapamıyorum...korkuyorumm...
yeterrrrr...!!!
yeterrrr!!!
=(

[Inuyasha]

Çok uzun zaman geçti aradan.
Hiç beklenmeyen bir anda, bana ulaşan o sesi sen sandım...
Sen değildin, ama sen sandım!
Meğer hiç unutmamışım...
Bittiğini sandığım hiçbir şey son bulmamış sanki...
Düşünmeyi uzattıkça, neden bu hale geldiğimizi anımsıyorum.
Aslında "biz" diye bir kavram kalmadı nazarımda ya!
En iyisi ben yine gittiğim yolda devam edeyim...

[sezenNNN]

Sen
gidince
ötede kaldı hayat
kırılıp tuz buz oldu
toparlanamadı aşk
bir deli düzeni bu akıllı masalında
ayrılık seni görmezden gelirim meret oyalama aklımı
uzakta sandım %100 ümü dön demeyi valla unuttum ben....

[MasRai]

Marîz bir asrın, hasta bir unsurun, alîl bir uzvun reçetesi; ittiba'-ı Kur'andır.


Azametli bahtsız bir kıt'anın, şanlı tali'siz bir devletin, değerli sahibsiz bir kavmin reçetesi; ittihad-ı İslâmdır.


Sivrisineğin gözünü halkeden, Güneş'i dahi o halketmiştir.

["Minerva"]

Bu gün bir aynaya bir kendime baktım. Yansımalar tartıştı, karşı karşıya geldiler.Uygunsuz kaçıcak bunu söylemem belki ama yine acıyla açıyorum ağzımı, laflarımın hepsi bu acıdan geçerek ulaşacak diğerlerine ama büyümek dedikleri de bu olsa gerek değil mi? Her yaş gününde mum söndürmek, her yıl daha çok karanlığa gömülmek, dileklerin daha önem kazanması vesaire bunun işareti aslında.

Mutlu şarkılar bana göre değil, benim gibiler boş gözlerle geceleri şehrin ışıklarına bakarak avunurlar. "Hayatı seviyorum" yalanı benim gibilerini avutmaz. "Katlanmak zorundayım" diyecek kadar da açmam ağzımı. Ufak bir tebessümle aşağılıyorum olanları. "Evet" diyorum planladığım gibi, "Kabul ediyorum." . İzin verdim hepsine, bile bile devam etmekti tek yaptığım. Ne buna ölümsüz isimler koymak uygun olur, ne de bununla övünmek. Göz yumdum, asilmişim gibi hissetmek için.


Kanım damarıma yapışıyor bazen, yanaklarımı şişiriyor hava dışarı çıkmak istemiyor. Gözlerim istemediğim yerlere odaklanıp istemediğim şeyleri hatırlatıyor bana. Siz buna kısa "nöbet"ler diyin ben onlara "ölümün çağrısı" demeyi uygun buluyorum. Ben hiç bir çağrıya cevap vermem üstelik, bundan sonra da vereceğimi sanmıyorum.



Düzenleyemiyorum. Ne düşüncelerimi, ne yaşantımı, ne de bir yazımı. Zamanlar karışmaya başladı, hangisi önce oldu hangisi sonra bilemiyorum hatırladıkça anıları... Mutlu değildim hepsi olurken, aslında en başında dur diyebilmek için cesaret istemiştim en yakınımdan. Güvenme kendine, fay hattındasın demiştim. Yıkıldık. 1 ölüyle kurtulduk şükür ki.. Bir sevgilimi daha toprağa vermek zorunda kaldım...