Tarih 17 Şubat 1959…

[miSkaLbSiz]

Bu dostluk baharına kıyılır mı?..

Tarih 17 Şubat 1959…
Sisli bir Londra…
Dışarıda kasvetli ve kahverengi yağan bir yağmur uçağın camlarını dövüyor…
THY’na ait uçağın Pilot’u az sonra Gatewick Havaalanı’na inmiş olacaklarını duyuruyor yolculara…
Dönemin Başbakanı Adnan Menderes “İnşallah” diyerek pencereden aşağı bakıyor…
Her Londra’ya gelişinde gördüğü çam ormanlarının üzerine koyu gri bir sis yağıyor sanki…
Ne orman görünüyor ne bir başka yeşillik…
Bakışlarını yanındaki arkadaşına çevirip usulca “Londra işte" diyor…
Ve az sonra kulakları sağır eden bir gürültü…
Sanki bir dağa çarpmış gibiler…

Çarptıkları doğru ama dağa değil...
Yüzlerce yıllık devasa bir çam ağacına tosluyor dev gövdeli uçak...
Önce ortasından ikiye bölünüyor...
Sonra ters dönüp düşüyor çam ormanına…
Adnan Menderes bir ağaca takılı kalıyor…

Kurtarma çalışmalarından sonra uçakta bulunan 21 kişiden sadece altısının hayatta kalabildiği anlaşılıyor…
Yaşayanlardan biri de Başbakan Menderes…Başbakan Adnan Menderes Türkiye’ye trenle dönüyor…Başbakan ve arkadaşlarını Sirkeci Garı’nda karşılayanlar arasında neredeyse kanlı – bıçaklı olduğu CHP Genel Başkanı İsmet İnönü de var…

O karşılama sadece iki lider arasında değil, liderlerin peşinden giden her iki taraftan halk arasında da yakınlaşmaya sebep oluyor…O barış havası ülkenin bütün iklimine yayılıyor bir anda…

Ne var ki...
Bir yanda işi bozulan medya…
Ve...
Siyasi liderlerin kavgasından ve huzursuzluk ortamından beslenen yeni özel sektör...
Diğer yanda önemleri azalan siyaset tacirleri her iki lideri ve sevenlerini öyle bir tahrik ediyorlar ki…
Ortam eskisinden beter oluyor...Ve…Bir yıl sonra da kahır olasıca ihtilâl…Ne yazık ki…


"Birbirinizi eleştirmeyin" diyen mi var?..

Dün, Başbakan Erdoğan’ın annesi merhume Tenzile Hanımefendi’nin vefatı üzerine taziyeye giden Kılıçdaroğlu ve arkadaşlarının fotoğraflarına baktım…
Gözlerinde samimi ve şefkatli bakan bir gülümseme vardı...
Erdoğan’la, Kılıçdaroğlu’nun birbirlerine bakışlarındaki içtenikli ifadeyi bir psikolog titizliğiyle inceledim…
İkisi de öylesine sevgi doluydu ki…
İsmet İnönü’nün, ölümden dönen Menderes’i Sirkeci Garı’nda karşıladığı andaki fotoğraflar ve bakışı geldi gözlerimin önüne…
İnönü'nün dostluk pırıltıları saçan gözlerindeki ifade vardı Tayyip ve Kemal beylerin karşılıklı bakışlarında da…
Acı veren ölüm, iki lider arasına bir “dostluk köprüsü” kurup da gelmişti sanki…

Ey güzel insanlar!..
Size, “birbirinizi eleştirmeyin” dediğimiz yok…
Size, “birbirinizi incitmeyin” diyoruz sadece…


Vesile olsun...

Fransız düşünür Montaigne, “Silâhların gürültüsü, kanunların sesini bozar” demişti…Sayın Erdoğan!..
Sayın Kılıçdaroğlu!..
Gelin…
Bu anlayışı ters çeviren ilk siz olun bu ülkede…
Kanunların dili silâhların sesini bastırsın…
Tenzile Ana’nın Allah tarafından kabulü, bu sevgi ve dostluk kokan bakışların başlangıcı olsun…
Silâhların gürültüsünü susturmak için bir vesileye dönüştürülsün…

Siz ey Sayın Başbakan Erdoğan…
Çok yüksek bir tepede yaşıyorsanız; rüzgârlara maruz kalacağınızı da bileceksiniz…
“Hem tepede yaşayım ama hem de beni rüzgâr rahatsız etmesin” diyorsanız işte o olmaz…

Ve siz ey Sayın Kılıçdaroğlu;
Demokrasiyi diğer rejimlerden üstün kılan; özgür muhalefete sahip oluşudur…
Ama…
Özgürlük, iktidar partisine ve Başbakan’a “hakaret” etmek için değildir…
Eleştirin ama köprüleri atacak hakaretler etmeyin...

Biliyorum…Küçümseyenler, “yirmi dakikalık bir taziye ziyaretinden ne çıkar?” diyenler olacaktır…Ama siz lütfen küçümsemeyin bu 20 dakikayı…Bu sohbet eğer medya ve kimi siyaset bezirgânları tarafından önemsizleştirilmez, arkasının gelmesi için gösterilecek çabalar kösteklenmezse, rüyalarımızda bile göremeyeceğimiz bir ulusal uzlaşma süreci başlayabilir…
Mevlâna, en küçük derelerin sonunda birleşip, filleri bile sürüklediklerini anlatır Mesnevi’sinde…Umalım şu yirmi dakika daha nice yirmi dakikalar doğursun…Umut doğursun…Barış doğursun…Huzur doğursun…


Memduh BAYRAKTAROĞLU