Üşüyorum anne sarıl bana

[Xie]

Üşüyorum anne sarıl bana.
Acılarım giriyor koynuma,çok soğuk
dönelim anne!
lütfen dönelim,çocukluğuma
dizinden sakın ayırma,
gitmek istesemde,gönderme anne.
Dayanamadığım acılarda/yım,
Çığlıklarımı gizliyorum odamın ücralarına,
duvarlarım/a çarpıyor,kanıyorum anne görmüyor/sun;
Ben çocuk olmakdan vazgeçmedim anne,
kışın en ayaz gecesindeyim sanki
Düşler/im donuyor anne.
Öksüzlüğümü yüzüme vuruyor gece,
Dönelim anne,lütfen dönelim o günlere!
Bahçemizdeki kasımpatlarından demet yapayım;
Sen beni azarla ,ben saklanayım duvar arkalarına
Kanıyor yaralarım anne,kabuk bağlamadılar daha,
Dur anne dokunma…!!
Çocukluğumu kaybettim anne
Gençliğimde soluyor
Tut elimi, bırakma anne!!
Dokun göz yaşlarıma sarıl bana,
Omuzlarıma ağır geliyor bu kadar acı…
Yeteeerr…!!
anlamadılar beni
Anlatamadım anne…
Güzel şey değilmiş büyümek öğrendim,
Hayallerimi darağacına astılar annem,
ben ise, köpek gibi gizli saklı köşelerde ,acıyla inliyorum;
Yavaşca ölüyorum…
Dut ağacının dibinde bıraktım çocukluğumu,
Döndüm bulamadım…
Benden geriye kalanları,miras eyliyorum
Göz yaşlarımı sevdiğime bırakıyorum anne.
Ağlasın benim gözyaşlarımla,
Bana borçlu olduğu gözyaşlarımı
Cesedimin üstüne ağlayarak ödesin
Benden aldığı emanetiyle…
ben kıyamam onun bir damla gözyaşına.
G
İ
D
İ
Y
O
R
U
M
Anne!
Duyulmuyor ayak seslerim artık,
yolculuğum başlıyor anne.
Son kez yıldızlar düşsün ayak uçlarıma
Kalemim son kez acıyı kussun
Sevdiğime söyle anne;
Bir şişe içinde, umuda yüzdürsün bu son mektubu
Hoşçakal annem !
Vakit tamam.
Ben gidiyorum…