Meleklere İnanmak

[Dscvry2001]

Meleklere İnanmak

Uyandı. Ve bu sabah uyandığında farklı hissetti kendini; tüm hatırladığı sabahlardan daha farklı. O gece hiç kötü rüya görmemişti. Aslında hiç rüya görmemişti ama bu bile değişikti. Kalkmak istemedi yataktan, biraz daha uzanıp o tatlı uykuyu uzatmak istedi, her sabah yaptığının tersine. Ama ne gerek vardı ki? Bu sabah sadece uykusu yada uyanışı farklı değildi. Farklı bir hayata uyanıyordu adeta.

Yerinden kalkıp, yüzünü yıkamak için banyoya gitti. Aynaya bakarken gülümsüyordu ve uzun zamandır ilk kez içini ısıtıyordu gülümseyişi. Çok zamandır yüzüne kondurduğu sahte gülücüklerden birisi değildi bu. Düşüncesi içini daha bir ısıttı. Sımsıcacık bir şeylerin genzinden yüreğine aktığını hissetti.

Gözleri.. Ne zamandır sinmiş kederin yorgunluğu yoktu bu kez gözlerinde. Nasıl da canlı bakıyorlardı.. Sanki yeni başlayan bir karnavalın coşkulu kalabalığı dans ediyordu göz bebeklerinde. Evet, kesinlikle evet.. Mutluluktu bu. Nasıl da özlediğini düşündü bu bakışları. Ve neden bu kadar zaman kendini bu bakışlardan mahrum ettiğini.

Saçlarına düşen beyazlara ilk kez çok takılmadı. Nasılsa sebebini biliyordu o beyazların; yaşlılık olduğunu söylerdi herkese, ama O ne demişti? "Üzüntüden hepsi.. Nasılsa yaşlanana kadar yenisi olmayacak".. Utangaç bir ifadeye büründü ve sonunda gülüverdi. Bu kadar mı doğru olmalıydı O'nun söyledikleri.. O'ndan bir şey saklayamadığını bir kez daha fark etti. Bu, hoşuna gitti. Yanakları kızarmıştı.

Yüzüne çarptığı suyun berraklığı, günün güzelliğine karıştı. Bu sabah ilk kez bedeni kederden ve hapsolmuşluktan değil de, hapsolduğu çemberden çıkmanın mücadelesinin ve haklı zaferinin tatlı yorgunluğunu hissediyordu. Böylesini hiç hissetmemişti; ama korkmuyordu. Yıllardır ona zincir vuran korkularını sıcak bir yaz meltemi ile hiçliğe uğurlamıştı. Bedeni hafiflemişti adeta, taşımaması gereken yüklerinden kurtulmuştu. Merak etti, neden bunca zaman kendi için değil de, başkaları için yaşamıştı? Aynı soruyu kendisine O'nun da defalarca sorduğunu anımsayıp gülümsedi bir kez daha.. Ne çok gülümsüyordu bu sabah. Çok durmadı üzerinde bu sorunun, artık önemi yoktu.. Kendini hüzne hapseden o dünyayla arasındaki son köPage Ranküyü de atmıştı. Nasılsa bundan sonra böyle sorulara ve cevaplarına ihtiyacı olmayacaktı.

"Bugün ne yapsam?" diye düşündü. Ne önemi vardı ki.. Nasılsa artık acelesi yoktu. Canı ne isterse, tadını çıkararak yapabilirdi. Belki de bir film seyretmeliydi. O'nun anlattığı film geldi aklına. Ümitsiz bir adamı son anda kurtarıp ona aşık olan meleğin filmi.. Angel-A. Seyretmemişti ama sevmişti filmin hikayesini. Hele O'nun anlatışını.. Meleğinin. Bir insan bu kadar mı meleğe benzeyebilirdi?.. Hep bir meleğin kendini bulacağını düşlemesine rağmen, bunun gerçek olacağına inanmamıştı hiç. Ama sonunda olmuştu. Her şeyde O geliyordu aklına; ne demişti: "İşte bu yüzden küçük ihtimaller diğerlerinden daha kıymetlidir ve belki de ben o küçük ihtimallerin adamıyım".

Telefon çaldı.. Arayan numaraya bakarken ilk kez bir endişe ve sıkıntı kaplamadı içini. Numarayı görünce yine gülümsedi; diğerlerinden daha bir sıcak. Ve açtı telefonu:

"Seni seviyorum.."

Eray ÇINAR (2007)




.

[NaZaR]

cok guzeldi yuregin dert görmesin