Şu aN İçimDen GecenLeri Duymak iSTermisin!!

[KaniDeLi]

İçimden geçenleri duymak istemezsin şu an…
Sende biliyorsun ki, ben içimdeki sesi, senin duymanı ezelden beri istemiyorum…

Ne sevgimi duy ne de nefretimi… Diyorum… Ama inan ki olmuyor, bir duygunun daha ağır basması gerekiyor. Şu an ki hislerimin kudretiyle ne öfkeler kusarım sana… Ki yine vazgeçiyorum… Ben sevgimden de inan ki böyle vazgeçtim. Şimdi içimde sana dair hiçbir şey kalmasın istiyorum. Bir başkası girmek isterken yüreğime; senin ev sahibi olduğun bir yere misafir etmek istemiyorum. Bu yüzden içimdeki nefret ağır basıp sana her şeyi söylemeli. Sende alıp bavulunu gitmelisin. Yüreğimde ki mevkiye bedel ödenmeli… Acıyla ödenmeli…

Yapamıyorum… En sevdiğime bunu yapamıyorum… Biliyorum ki ben sendeki yürekten çıkalı, bedelini ödeyeli hayli zaman oldu. Artık sende gitmelisin bir an önce… Yoksa kapılarım hep kapalı… Yürek sağlığımı koruyabilmek için; bu cinnet saatlerle baş etmeliyim.
Çok yoruluyorum.

Eğer gidersen yeni bir yüreğe mekan edeceğim orayı… Sırça köşkler kuracağım ona… “Gidişine yine el sallayarak.” Senin sahip çıkamadığın bu yüreğe bende sahip değilim artık… Al, sende dursun. Yoksa bir caminin kapısına bırakır, öksüz çocuklar gibi yapayalnız kalmasına seyirci olurum; ya da bir kuş kanadına takıp yoldaş ederim... Yeni emanetçilerine miras ederim.

Söylemek istediğim şu ki; ben sendeki bu canı defnettim. Sendeki intiharımın tek zanlısı benim. Ne var ki ölü bedenim azap çekti yokluğunda… Yüreğimdeki varlığınla inim inim inledi… Var olmayı bilemediğin bende, ben yok oldum sayende...

Bak bir sürü haklı nedenin var tek bir gidiş için, yüreğimden çıkman için… Al bavullarını; düş yoluna… Düşler ülkesinde yeni benler bul kendine… Hayal misali bir görünüp bir kaybol ufuklarında…

Çöllere göm yüreğini her susayan yolcu bir damla kan içsin, susuzluğuna… Senin yüreğin savrulup gitsin çöl tarlalarında… Her Mecnun acıyarak baksın senin o zavallı sevdana… Serap misali… Su misali… Masal misali… önce bir görün, sonra kaybol… Sana pek yabancı değil bunlar aslında. Sen en çok acıyı seviyorsun. Karabasanlar yürüyor üzerine, yastığının altından her gece el ele verip yola koyuluyorlar… Sen misali… Aşık misali.. Aşk misali…

Bir gün yüreğinin elden ele, yürekten yüreğe koşarken soluk soluğa kaldığını hissedeceksin. Kan gölüne dönüşen yüreğin, bitap düşecek; bu kez sen çıkmak isterken sevda yokuşuna. Mavi sevdalar yoldaşı olmayacak sana. Kızıl nehirler kan olup akacak damarlarından. İnim inim inleyeceksin bir damla ölüm için. Azabın hiç bitmeyecek…

Yeni yollar bulamayacaksın… Bulamayacaksın yeni ülkeler… Sen ne kadar uzağa gitsen de hep aynı kente varacaksın; aynı kentte yaşlanacaksın…

CEHENNEM yakanı hiç bırakmayacak… Üstelik CENNET seni bu kadar arzu ederken…