Haydi Git Benden!İşime Yaramaz Beden

[SerSeri Asik]

Hayat ne garip, insan ne kadar yalnız, kalabalıklar içerisinde yalnız kalmak ne kadar acı, acılarla yoğrulmak ne kadar da güçlü kılıyor insanı, darılmayıp dayanırsa acılara insan, ne kadar muazzam bir cevher çıkıveriyor etten,kemikten, kandan ve aslı astarı çamurdan olan bedeni maddiyatından sıyrılıp kutsal ruhtan üfleme olan cevhere nasılda güzel bürünüyor….


Sen dayan be oğlum dayan yakındır umduğun zaman, ne olur az daha sabret gelecektir sana yaradandan nusret, kaldıracaktır üzerindeki kasveti, donatacaktır seni papatyalarla ömrünün baharında, sonbahara dayan akabinde çetin kışı gelir ömrün, atlattın mı onu; en güzel baharlar senin toplarsın o zaman papatyaları şimdi aldanma güllere, sakın papatyadan başkası girmesin gönlüne, görmesin gözün başkasını, gönlündeki özün olsun özbeöz sevdiğin emek vereceğin ruhuna serpiştireceğin olsun…


Ruhun kutsal ruhtan üfleme; eğer kendine yakıştıracağın layık değilse sana; kıymet verme, acıma, bekleme, yol ver, üşenme, kırılma, darılma ve daraltma hayatı kendine, sıhhatli bir nefesin önündeki bir geniz eti gibi üşenme cerrahi bir operasyondan, acıtsa da canını bırak söküp atsınlar, atsınlar da hayatının baharı yaklaşırken ellerini kollarını boşaltsınlar, yüklerinden silkelesinler seni, yarınlarında güneşler yine doğacak üzerine ve ufkunda olacaktır yine yıldızlar, yürek mahzeninde yine yeşerir papatyalara dair biriktirdiğin özlemden tohumlar, ki o tohumlar ne kadarda kutsal tohumlar, her biri muhabbettin habbesinden birer habbe, sanma ki taştan birer kabe. Öz ve öz vedud olanın bahşettiği ve yüreğe haberim olmadan yerleştirdiği, kutsal gözyaşlarıyla sulayıp çimlendirmeye bıraktığı ve o yüreği taşıyan bedeni arındırdığı, nadasa bırakılan bir ekinlik hazırladığı toprağımda yeşerecektir papatyalar….



Sen elinden geleni yaptın ve elinden gelmeyen içinde yaradana sığındın ya oğlum.
Bırak mecrasını hazırlamışken sana akmayan seni daraltan ve senden uzaklara savrulan utansın, gidip gidip yanlışlar yapıp da tekrar sana dönen ve bu sefer dönmeye yüz bulamayan usansın. Biliyorum gideni söküp attın yüreğinden ve beklemiyorsun bu sefer gideni gittiği seferinden ve belki de üzülmüyorsun onu kaybettiğinden, memnunsun bu sefer halinden, hem sevgin onun bedenine değildi ki be, ruhunaydı. Senin sevgin ruhunaysa her daim o sende, dünya kurmak ve yıkmakta değilmiydi ellerinde, kur onunla onsuz dünyaları ve büyüt hayallerini onunla ve büyüsün o hayallerinde, varlığıyla kirletmesin hayallerini, düşlerinin kahramanı sensin nasıl olsa, açıl deryalara beyaz atlı bir prens gibi ve sırça köşke doğru yol al sahralarda, allı duvaklı haliyle karşılasın pencerende papatyan, hem sen değimliydin, göz penceresinden alemleri seyre duran, göz penceresine gönül penceresini ekle ve zihninin ekseninde açıl masmavi hayallere, özgürsün herkes gibi hayallerinde…


Şimdi ey bende durmayan beden ve ruhuma yapışıp kalan ruh ikizim! bedenini istediğin yerlerde çürütmeye özgürsün, sür kendini istediğin yarlara,diyarlara ve yarenlere bil ki hiç biri sana aşık değil, meftun değil. Neyine vurulduklarını en iyi sen bilirsin yeni yetmelerin,ve tatmin edemez hiç biri seni çünkü tatminlik inanmakla ve güvenmekle kalbin ve kalıbın birlemesiyle olur, kalpleri ve dillendirdikleri farklı, sen yedekte bekle diyorlar sana, evlenilecek değil de eğlenilecek makamında bekletiyorlar seni. Senle bir alakam yok bil bunu ve bul kendine ruh eşini, yağmurdan kaçarken her zamanki gibi doluya tutulduğunu anla ve suçluluk psikolojisiyle hareket edip kolunu açanın koluna kendini atıp suçlarına suç eklemekten sakın artık. İnan, inanmak ve anlamak yeni yola çıkarken kılavuzun olsun, sen bende değilsin, ruhun bende tutsak sen şimdi git ve bekleme, bakma ardına haydi git ve kal mutlu olacağını zan edeceğin cennetinde, sakın ha sakın yolun düşmesin cehennemime fena yanarsın. Biriktirdiğim acılarım canını çok acıtır haydi bekleme ve git, dönmemek üzere, pişmanlık heybesini ağırlaştır ve tıpkı yolcu gibi asla keşke deme....




SEN BENDEN GİTTİN ARTIK...