Soή SesLeήisiydi Bu Nefesimiή ..

[tantana]

Soή SesLeήisiydi Bu Nefesimiή ..

Damla damla birikti karanlıklarbitimsiz oldu sonra...Çıkmaya çalıştım bu dipsiz kuyudan.Tutundum yanlaraçekmeye çabaladım kendimi yukarıya

Yapamadım...

Daha düşüşüme anlam veremiyorumburdan nasıl çıkarım?
Çarpıp çıktığın kapı aralığında tutsaktım en son...Mevsim değişti sandımmeğer sana üşümüşüm.Sonra efkar bastı evidağıttım biraz ortalığı...Baktım yalnızlık boyumu aşmışbende anılarla vedalaştım.

Her vedada ölür mü bi' parçası insanın?
Ölürmüş...

Mevsimlerde hazandı ama yapraklar düşmemişti daha.
Ellerimde bir terkedilişmıhlandım sokağa...
Buruk bir gidiş duruyordu orta yerde ve ben kabullenmiyordum.

Koşar adım geçtim ışıklı caddelerdensokağının dönemecine kadar soluk bile almadım sana gelirken.Kapıyı açınca gördüm seni -belki görmesem daha iyiydi-
Gidiyorum diyordu gözlern ve ben durduramıyordum bakışlarını...

Mevsim sana ayazdırüzgar birbirine kattı ortalığı...
Uğultusu sağır etti kulaklarıbense duymuyordum kendi çığlığımı haykırmaktan


Kendime bavulunda yer ararken yakalıyorum benive utanıyorum
Firar saatlerime saklanıyorum sonrausulca alıkoyuyorum bedenimi ayaklar altından...
Tek kelime etmesende anlaşılır sözlerin.Bir eksiliş oluyorsun ses etmeden ömrümden...
Hadi vedalaş kendinle içimde
Bir güle güle yok mu bana
Y(Ç)ok mu?



Yaprak misali düştüysem başaşağı
Ve tutunamadıysam
Hatta ağladıysam bir yandan
Gücüm yettiğince bir hevesle kaldırdıysam başımı
Son seslenişiydi bu nefesimin
Sana dairliğimin son perdesiydi...!