Sana Susuyorum

[RuzgAr]

"Bana bir kere "susma" hakkı verseydin, sana neler söylemeyecektim!
Oysa sen hep payına "susmaları" aldın, bana ise hep
"sessizliğin" ezeceği vakitlerle savaşmalar kaldı.

Evet ! "susmak" birilerini hep konuşmaya mahkum etmekti.
Ve en çok konuşan en fazla hata yapandı her zaman.
En çok "susanın" hep haklı kaldığı gibi...
"Sessizlikten" korkan birine sessizlik dayatmak
(hem de bir lütuf, bir armağan gibi) işlenen en haklı suçtu.

Sen tüm "suskunlukları" kimseye bırakmayacak kadar bencil, herkesi
"suskunluğuna" özendirecek kadar cömerttin.
Sana söylenenlerle, sana anlatılanlarla herkesin sırrını bildin ama
kimseye bir şey söylemedin.
Oysa izin verseydin benimde sana söylemeyecek ne çok şeyim vardı.
insanları sadece dinleyerek böyle çıplak, böyle savunmasız bırakmayı
nerden öğrendin?
Başkalarına ait bunca sırrı taşımak seni neden hiç yormadı?



Sen en çok bana "sustun" ; ben en çok sana "konuştum" .
Sana benzemeye başladığımdaysa, bende içimi "susarak" döktüm.
Yoksa içim dökülecekti. "Susacak" hiçbir şeyin kalmadığında ise içindeki
"sessiz" diyaloglarla benden çekip gittin.


Meğer "susmak" , insanın içiyle konuşmasıymış.
Geç fark ettim!"...