Amin De Öldür Beni...

[ÇiNgEnE]

Amin De Öldür Beni...

Hüznümü yutan suskunluklarda gözlerimin parantezine kapandım…ellerim şeytanın yüzündeydi…gezdim …ürktüm…yokluğunun istanbul´una Fatih olamadım…hezimetindeyim!…



Gidişine virgül atarkensesinin ünleminde intihar eden noktalara kırıldım…tırnaklarımla yüzümün parantezini açamadım…kalbimi kaşıyan soruların işaretinde kimsesizliğimi astım…kelimeler can kırıkları şimdikonuştukça kanatırkanattıkça konuşturur…




Kalemimin mülteciğili ile göçüyorum aklının kan damlayan mededhah ve berzah yanınasığındığım tümcelerinden yorgun bir insan silueti çıkarıyorum “kalırsam sende ölürümgidersem gidişimde” diyorsun…ben her türlü ölüme yakınım…bilmiyorsun!




Suskunluğun tınısından başı elleri arasında yoklukla boğuşan bir istanbul devşiriyorum…göğsümün elma şekerli çocuğuna gudubet bir anne oluyorum…”bir daha azimetler olmayacak” desendeciğerime düşen nar-ı közlerle gözlerimi sisletiyorum…




Şimdi hangi el yıkar benim gözyaşımdan ıslak paslanan yanaklarımı…şimdio içinde sen olanbeklenen istanbul çıkıp gelir mi sabahıma?-o hayatın kalın harflerle yaşandığı büyük şehir- gelmez…gelen de bendeki istanbul´a değmez!…




Ceplerimde iki bilinmeyenli bir denklem gibi taşıyorum Üyeler içindir. üye olun...ı…hiçlendikçe karanfil kanıyorumkaranfil kokuyorum…akılsızlığın ortasına ebhem bir insan gibi düşüyorum…bu beladetliğim sensin..çık gel de yüzüm gülsün!…içimin cenazesi misin nesin!…öksürde doğrulsun Nemrut bakışlı leşin!…




Dilimin duvarlarında pişiriyorum kesavet içerikli ağlayışlarımıÜyeler içindir. üye olun...in kanatlarını kırıp göğe salıyorum…gözlerimin perdelerini yırtıyorum kirpiklerinin tellerindeeteklerimi gamzelerinde tutuşturuyorum…Haydarpaşa´da güneşe ağlayan çocuğu kaçırıyorumberdevam bir karanlığa düşüyor şehir…adının geçtiği bütün sokakların bedduasını yutuyorum…”hadi dön!” deme…zinhar ölüyorum!…




Şeytanın maksutunda Üyeler içindir. üye olun...e asılıyorumsöz kurşunlarına diziyor beni sayfalar…kalemimin cellatlığında son isteğim “sen!” diyorum…




Ağzı kan dolu beddualarla dayanır kapına istanbulölümümü ister…sözcükler dudaklarının titrekliğinde acı bir ağıttır…şeytaniçindeki çocukla beddualardadır…harlandıkça söndürürsöndürdükçe bitirir seni…
dışına taşar gözyaşı…
daha fazla bitmeden…




“amin!” de öldür beni!…