İçimdeki Karanlık Çık Dışarı!!!

[ÇiNgEnE]

Küçük dünyaların içinde büyük hayatlar yaşarsın! Büsbüyük olduğunda sığmazsın ve bir gün patlar her şey!

Her şey her yere sıçrasa da karın ağrın hala dinmez. Sen o senin büyüttüğün hayatta kalmışındır. Yalnız olduğunu bu dünyada hep yalnız kalacağını, senin kuyunun dibinde yaşadığını hiç bilmediklerini söylersin. Onları savunursun. Seni istemeyenleri, senin gerçek iyiliğini istemeyenleri ısrarla savunursun. Bildiklerini sanırlar, suyun kaldırma kuvveti olduğunu sanırlar. Sen o kadar ağırsın ki, kendi ağırlığını hissetmezsin…


Bu kadar karamsar mısın hayata? Bana bakıp da ne düşünürsün. Bir kuyunun dibinde çömelmiş, herkesten saklanmış biri hakkında ne düşünebilir insan? Kaç gece karanlık bir odada yatağın kenarında gözlerimi ışıksızlığa alıştırmayı, nesneleri öylece oturup izlemeyi kendime uğraş edinmişimdir hatırlamıyorum. Kafama üşüşen sefil düşüncelerden kurtulup gerçekten ne düşünmek istediğime ulaştığımda sen çıkıyorsun. Odanın her köşesinde sen varsın. Karanlık oturduğumda nesnelerdeki senin anıların canlanma olasılığının olmadığını düşünüyorum ama her defasında yanılıyorum. Hatıra kokan her şey üstüme gelip ayak parmaklarımdan başıma kadar beni kemirmeye geliyorlar. Başımı yastığın altına koyuyorum…

Bu kadar içine kapanıklık sana neyi doğurur acıdan başka?

Bu kadar kaçış ne yaratabilir sende?

Daha ne kadar saklanabilirsin?

Yeter! Kalkıyorum, hızlıca ışığı açıyorum. Sırtımı duvara dayıyorum. Köşede duran dağınık bir yatak dışında başka hiçbir şey olmamasına rağmen bu kadar anı nerden geliyor söyler misin?

Çünkü eskiyle yüzleşmek, anıların canlanması sadece karanlıkta olur! Gözlerini kapattığındadır senin asıl hayatın. Asıl yaşamak istediğindir, karanlık! O yüzden lanetlidir ya! İnsanların korktukları bütün anılar, istekler canlanır… Ve sen küçük! ‘Hiçbir zaman anılarınla yüzleşemeyeceksin’ dedi içinden. Sırtını dayadığı duvara yaslanmış çömelip olduğu yere oturmuştu. Kendiyle hesaplaşmasının son demlerinde gözlerinden bir iki göz yaşı düşmeye başlamıştı bile!

Şimdi aydınlığın içinde kalıp gerçeklerle yüzleşmek, sana acı veren anıları tekrar eski mutluluklara dönüştürmek için bir şeyler mi yaparsın? Yoksa oturup karanlığın içinde gözlerinin karanlığa alışmasını bekleyip anılarından saklanmayı mı yeğlersin?

Bir süre sessizlik oldu! Tavana baktı… Başını ellerinin arasına alıp çömeldiği yerde iki büklüm hıçkırmaya başladı. Bomboş odada her şey yankılanıyordu… Hayat hep böyleydi! Hiçbir şey yapmadan öylece bakarsın hayata!

Ve bir yol seçmek gerekirse?