(Keşke Tükenseydim Kırgınlıklarla Olmayışınla Yok Olmaktansa...)

[tantana]

“Hayata ara verince ilerlemiyor zaman hayatı beklemekse en acısı..”
Uzun zamandır sana yazmak istiyorum…
Ama korkumdan yazamıyorum..
Kimden mi korkuyorum? İnsanlardan sevgilim..
Adını ne zaman ansam seni elimden alıyorlar…
Ne zaman iyi bir şeyler yapmaya kalksam canımı yakıyorlar..
Seni özlüyorum sevgilim..
Yanımda oluduğun anları… Bana destek oluşunu..
Biliyorum sevgili bana uzaksın ve bir daha hayatımda hiç olmayacaksın..

Sana hala biraz kırgınım biliyor musun...
Ansızın gidişine beni habersiz bırakışına kırgınım..
Aramalıydın sana ne olursa olsun ve
Ne zaman olursa olsun geleceğimi bilmeliydin.
Koşulları neden bu kadar önemsiyorsun?
Ben yollarımı sana doğru çizerken koşulların ne önemi var?
Ben sana ulaşamazken ne olursa olsun bana ulaşman daha iyi değil mi?
Zor duruma düşürmek istemiyorsun beni yanında olmak...
Bunu gerçekleştirebilmeyi istediğim ancak
Hiç gerçekleştiremediğim günlerde
Ne zor durumlarda kaldım bilmiyorsun.
Zaman beş dakika vermiyor bize..
Çelişkilerle sancılı gerçekleri büyüten ve düşlerin yaşandığı gecelerde
Birbirimize koşmamızı sağlayan... ZamaN...


İnan bana ne yapacağımı bilmiyorum..
Düşünüyorum…
Bir çözümü vardır elbet bu tükenişin diyorum
Kendi kendime hiçbir çözüm bulamazken bile..


Biliyorum Sevgili şimdi soruyorsundur kendi kendine
"Bu yazı nerden çıktı" diye.
Aslında uzun zamandır içimde bir yerlerdeydi bu yazı
Ancak yazmaya cesaret edemiyordum..


Ve biliyorum sevgili biliyorum...
Kimse ölmeyecek sadece ‘ben’ tükeneceğim bu kırgınlıklarla.


(Keşke Tükenseydim Kırgınlıklarla Olmayışınla Yok Olmaktansa...)