sen!

[eLFiDa]

Senin sesin rüzgâr, varlığın hayal, renklerin uçuk ve tebessümlerin kaçamaktı. Küçük bir hıçkırıktın gecemin sessizliğine damlayan. Sen ki yaşanılmaya çalışılan bir düş yangını. Çek gemilerini benim sularımdan..


Bütün kıyıları kurşunlamış, bütün suları bıçaklanmış bir denizdeyim. Rengine rehin edilmiş bir gece giydiriyorum üstüme.


Şakacı bir sitem iliştiriyorum usulca yokluğuna.


Bir bilsen aklımdakini! Sustumsa alıngan bir cümlenin kahrını düğümlemeyesin diye.


Sen ki ilk vazgeçemeyişim, ilk kıskançlığım, ilk ömrüme yazdığım, uzaklardan sevdalandığım, kızdığım, affetmediğim, affedemediğim. Olmayacak bir duaya âmin demek gibi sevdiğim, hep geç kaldığım.


Saatini şaşırmış dönüşlerin bir anlamı yok. Şimdi sen geç kaldın

Yazamıyorum artık....
Elim gitmiyor kağıda.
Yazmıyor artık kalemim....
Neler kaybettim bu zamanda....
ne değerleri yok ettik kendi ellerimizle.
O masum sevgiden geriye kalan sadece gün yüzüne çıkan acı gerçekler
Sonu nereye varır, bu yolda daha neler yaşanır bilemem.
Bana benzemeyen bir insana benziyorum artık.
Ben artık ben değilim.
Eskidim, soldum sarardım senden sonra.
Tutan yok ellerimi, hal hatır soranda yok....uçurumlardayım