Suskunluğun gri senfonisi

[DoMiNo]

Sus…
Bak gene nahoş bi’ düşle sızdın çatlamış yaralarıma.
Yanaklarımın ıslanışını süzdün berduş sokaklarımda.
Defol git deyişlerim,
Kör etsen de, düşleyişlerim,
Deliliği aşılasan da, ümitsizlikle heder oluşlarım,
Benliğimin izbe kulübelerini karartışlarım,
Küfürlerim birikse de susuşlarım,
Ve her çoğul susuşta adının en sessiz harflerinde yok oluşlarım…

Sus… Kapalı tut sesli harflerini.
Sus ve yan…

Bak gene keşmekeş bi’ umut karartışı sundun kaf dağının ufkundan
Hüznümün resmedilişini izledin en son kanaldan
Heybemdeki sevgi kırıntılarını umursamayışların,
Giderken içimi de alıp sırra gem vuruşların,
Her belirtisiz mutluluk tamlamasında yok oluşların,
Hoşçakal repliğine kalmadan kaçışların,
Giderken adımlarını umarsızca sıklaştırmaların
Ve her adım atışında beni en çocuksu yanımdan kusuşların…

Sus…Kapalı tut ihanetleri.
Sus ve kan…

Bak gene kekeme repliklerle bıraktığın sarhoş kahramanı oynuyorum.
Tekeş tükeş bıraktığın gülüşlerimi sahipsiz bataklıklarda arıyorum.
Dudaklarımla nikotini buluşturmalarım,
Her derin nefeste yokluğumla boğuluşlarım,
Uzaklarda kalmış ruhuma haykırışlarım,
Her karartı gecede uykusuz ayinlerle hıçkırışlarım,
Zamanı tenzih edip şizoitce her yarama seni basışlarım
Ve yazdığım her gece masalının en düşmüş zamanlarında seni horlayışlarım…

Sus kapalı tut sitemlerini.
Sus ve düş…

Bak gene sırılsıklam ıslanıyoruz hiç yağmayacak bahar yağmurlarıyla.
Saçlarımızda çözmüşüz bizi, kuramayacağımız bulutsuz hayallerin sancılarıyla.
Hep sevilmedikleri sevişlerimiz,
Karşımızdakinin hikâyesinde tökezlediğimiz seçimlerimiz,
O hikâyeden sessiz sedasız bir şeylerden vazgeçişlerimiz,
Sessiz bir şehirde sessiz bir dille seslerimizi terk edişlerimiz,
Birbirimizin lanetiymiş gibi uzaklara uzaklık ekleyişlerimiz,
Ve her nefret yolcuğunda kendimizi kendi ruhlarımızla yok edişlerimiz…

Sus… Kapalı tut seslerini.
Sus ve yaz…