Geceye üç adım var...

[DoMiNo]

Gün kapımdan usulca yoluna gidiyor. Yeni bir yerde yeniden doğmak üzere.
Münferit bir yalnızlık günün son saatleri ve bu yalnızlık bir daha hiç böyle
yaşanamayacak biliyorum.

Gün hoyrat kullanılmış yine yavaşça kayıyor ellerimden. Peşi sıra hatıra
defterleri bu günün tarihiyle doluyor. Bu gün bir şey bırakmadı bana ve bir
şey yazamıyorum hatıralara. Günlüklerde bu günün tarihi en başa yazılıyor ve
altında bu gün anlatılıyor.

Gün usulca gidiyor da usulca bir ev sahibi evine giriyor yine. Kalemi eline
alıyor pervasızca yazıyor günü kağıda, nasılsa geri gelmeyecekti.

Gün usulca çekiliyor pencerelerden ve günün ardı sıra çekiliyor evlerin sis
perdeleri pencerelere. İçim içimi yiyor bir gün daha kayıyordu benden bir
gün daha. Korkuyorum yaşadığım, bildiğim, emin olduğum bir günü
kaybediyordum gelecek günün nasıl olduğunu bilmeden. Ama umutluydum ama
gözlerim yarına kesin inanıyordu. Gün usulca gitti. Geride yıkılmış
hayaller, yeni doğan umutlar, yeni doğan yarınlar ve dünküne mümasil bir
yalnızlık bırakıyordu.

Eğer umudum olmasaydı güneşleri yatırıp yeni bir güne yine yeniden
uyanmazdım...