Gelincigin Vedası...

[DoMiNo]

Gelincigin Vedası...



Kırmızı bir gelinciktim ben ..


Hani o alevli rengiyle , hırçın rüzgarlara boynunu eğmeden direnen ..


Kalınca bir başına soğuktan üşüyen , içi titreyen ..


Ama üzerinde hissedince , gerçekten yürekli bir sevginin gözlerini bütün fırtınaları unutan ..


-neden Gelinciği seçtim !


En sevdiğim kırmızı diye mi ...


Hayır !


En hassası,en kırılganı o diye ..


İnsanın kendini tanıması yani ... -


Bir gün baktın bana sen !


Asırlık bir çınar gibi güçlü hissettim kendimi ben ..


Hep aynı baktığına inandım!


Ve hep artan bir bağlılıkla ...


Sonra ......


Yalan neymiş,öğrendim !


En çok acıtanın en gerçek bildiklerinin en sahte olduklarını görmek olduğunu,anladım !


Anladım ki insanlar gerçekten olanları değil,görmek istediklerini görürmüş ..


Yani her hayatı aslında sahibi yönetirmiş !


Ödüller almak istedim ben ..


Her dalda yarışmak ve hep birinci gelmek !


Şu üç günlük dünyadaki vadesi muamma hayatımın,


Kalbimin yüzölçümünden büyük aşkımın ,,,


En iyi yönetmen ödülünü almasını istedim !


Ama unuttum .....




Tek başına ezberlediğin hiç bir replik , oynadığın hiç bir rol tam olmuyormuş !


Figüranlarım tamamdı belki ama ben başrol oyuncumu yanlış seçtim ..


Geçtiğin elemelerde aldığın başarıların rollerine bağlı olduğunu görmezden geldim !


Kırmızı bir gelinciktim ben !


Narin , kırılgan ...


Romeo'nun o aşk dolu sahnede Juliet'e uzattığıydım belkide !


Yani gerçek değerini gerçekten bir kalbi olanın anlayabileceği ..


Bir fırtına çıktı bir gün!


Hiç o kadar üşümemişti içim ...


Buz tutmamıştı yüreğim ...


Haketmeyenin yarısı olmayacak kadar ben-dim hala üstelik !


Bir fırtına çıktı bir gün ...


Toz ..


Duman ..



Büktüm boynumu !


Yapraklarım koptu birer birer ..


Ve şimdi herşey ,,,,


Bir gelinciğin kopan, yiten , savrulan kırmızı yaprakları gibi


-- Paramparça --