sensizlik

[STAR]

Bu sana yazdığım son satırlar...

Bu dinlediğim son şarkı bizim üstümüze söylenmiş. Kilit vurdum kalbime, umutlarıma. Ne bundan böyle sevdaya dair bir şeyler beklenebilir yüreğimden ne de nefret edebilirim birinden. Ben hamal değilim ki; hep kahrını taşıyım ömrün… Alın artık üzerimden hayata dair ne varsa. Alın sevdaya dair acıları, paylaşın aranızda...

Sen sanıyorsun ki, kolay geliyor gidişin bana.. Arkanı döndüğün ilk andan gözlerim gülecek mi yeniden sanıyorsun? Söylesene! Sen ne sanıyorsun aşkı, sevgiyi, söylesene! Kolay olan, kaçmaksa, yalansa, vazgeçişse; ben zor olanı seçiyorum ve Seni Hala Seviyorum.

Sen öyle san, farzet ki her şey çok kolay... Gittiğini sandığın sen, giderken bende kalanlarını, yani seni, yani aşkı, yani bizi alamayacaksın benden.... Geri vermeyeceğim onları, benim onlar, bana ait.

Biliyor musun, acı olan asla gidişin değil.. Belki bir gün sevmeyi öğrendiğin de yanında ben olmayacağım.. Bir sabah gözlerini yeni doğan güne açtığında başkası olacak yatağında.. Benim içinse sadece “sen” var olacak baktığım her yerde... Ve işte ilk defa o gün sebepsiz ağlayacağım, o gün yağan yağmur gizlemeyecek gözyaşlarımı. Kim bilir belki de aynadaki hayalin ilk kez asacak suratını bana ve o sabah sensiz ve üşümüş uyanacağım!

Her şeyin bir bedeli var biliyorum ve bende bu bedeli ödüyorum. Ödediğim bedel sensizlik, yalnızlık, aşksızlık. Oysa yüreğim her şeye rağmen mutlu olmanı diliyor....

Seni bulduğum yerden başlıyorum yürümeye.. Seni düşünüyor ve gecenin ayazında üşüyorum.. Veda bile etmeden gidişin geliyor aklıma, sadece susuyorum…..

[STAR]

Yüreğimde senden başka hiçbir sevgiye yer vermedim, Senin bu anlamsız
terkedişine Kanaat getirmek çok zor hele sen uzaklara doğru giderken usul
usul. Yapılacak hiç bir şey yoktu. En azından benim için en azından senin
için. Yada var ama yerini bilmediğim adını duymadığım bir sahte cennette.
Seni zaman zaman anlamaya çalışıyorum. Ama anlamak mümkün değil çünkü zaten
anlam veremediğim o karamsarlığını, istemekle istememek arasındaki uçurumu
anlayamadım henüz. Zaten anlasam ne olur sanki. O uçurum ki benden çok
uzaklarda. O uçurum ki aramızda. Derin ve büyük.
Bazen seni kaybetmek değil kaybetmeyi düşünmek geçmezken aklımdan.
Bazense...
Sorma...
Şimdi sen gittin uzaklara. Benim için çok uzaklara. Hiç dönmeyecekmişsin
gibi. Bir ömür sensiz geçecek gibi. Denizlerin ve dağların ötesine.
Ulaşılması zor yerlere. Benden uzak yüreğime yakın yerlere.
Kaybetmek kolaydır. Kaybetmeyi kabullenmekse çok zor ben senin yokluğunu
kabullenemeyeceğim
Hep söylüyorum sana seni gerçekten çok ama çok sevdim.
Seni seviyorum. Bunu sana anlatmak öylesine zor ki. Kelimelerle ifade edilse
bile bu kelimeleri ben bilmiyorum. Duygularla anlatılsa bile ben bu kadar
anlatamıyorum.
Ve şunu iyi bilmelisin ki yüreğimin derinliklerine gömdüm seni. Önce sevgimi
sonra seviyesizliğimi suçladım. Dertlerimle baş başa kalıp gizli gizli
nefret ettim nedendir bilinmez korku dolu gözlerimden süzülen yaşlarla
ıslandı, fısıldadığım kelimeler. Korkularımla tek başıma kaldığım günler de
bile özlemeye devam ettim.
Oysa rengini çözemediğim gözlerinin gözlerimle buluştuğu anlarda,
sıcaklığını hissetmek isterdim. Bir zamanlar yaşanan onca şeyin yorgunluğunu
yaşarken, Duygularıma inanmamak için kendimle ne kadar mücadele ettiğimi
anlatamam....
Duymak istediğim sıradan bir sesleniş ya da güzelliğini kalbimde
saklayacağım tek şey, tebessümündü. bütün aşklara, sevgilere sırtımı döndüm.
Sana da sırtımı dönmek isterdim ancak. Her dönüşte sarıldığım yine sen
olduğun için yapamadım....
Atamadığım, hatta bırakamadığım ve belki de vazgeçilmez olandın benim için,
içimdeki çocuğun barışık yaşayabileceği tek insan. Üzüntülerimi ve
sevinçlerimi bunca yıl bu inançla paylaştım. Ne düşünür diye hiç düşünmedim.
Nasıldın ve en çok kimi sevdin hiç bilmedim.
Kısa da olsa yaşadıklarım vardı. Ben hiç olmadığım kadar mutlu ve
umutluydum. Dünya tersine dönse hani gökyüzündeki bütün yıldızlar küsse
vazgeçmem derdim dedim de ne oldu sanki.
Küçücük bir çocuktan farksız saflığımın kurbanı oldum. Çünkü inandım. Benim
seni sevdiğim kadar senin de beni sevdiğine inandım. İnanmak istedim en
azından. Özlediğim kadar özlediğine inandım. Ancak hiçbir zaman anlayamadım.
Benim seni sevdiğim kadar sen beni sevmedin. Ne yazık.....
Aşkımı aylarca bir sır gibi yalnızlığımla paylaşmışım meğer... Anladım ki,
ağladığımda sesimi duyacak, ses verecek, uzandığımda dokunacağım biri olsun
istiyordum hayatımda. İşte her şey benim için o zaman başladı. "Hadi " dedi
yüreğim gidiyoruz. Nereye diyemedim.......
En son seni ne zaman düşündüm ya da anımsadım bilemiyorum ama, inandığım tek
gerçek var o da, seni artık düşünmek istemediğim. Hayattan çok şey öğrendim.
Tek başıma yaşadığım her şey meğer benimle bir bütün olmuş. Bunun için
sevindim desem yalan olur.
Gerçekleştirmek istediğim, yaşamak istediğim o kadar çok şey var ki içimde.
Bu sefer başka türlü haykırmak geliyor içimden.
Şimdi nerdesin ?Hangi iklimde,kimin mevsimisin? Beni unuttun mu,Seni
bilmem,ama ben hala aynı yerdeyim. Alev alev yanan yüreğimle. Bir ben bir de
gözlerimden akan yaşlar biliyor şimdi yüreğimdeki yangını.
Gülüşüne bir kurşun sıksada ÖLÜM unutma umuda kurşun işlemez bitanem....
Sesini özlüyorum hayatım demeni bebeğim demeni canımıniçi demeni çok
özlüyorum ....
Mutlu ol canımıniçi, Mutlu ol bitanem.....Umutlarımı bitiren
bitaneme...

[STAR]

Zaman su gibi akıp geçerken her geçen dakikanın sadece zarar olduğunu biliyorum. Halbuki boşa harcanacak hiç vaktim yok.
Sana o kadar uzun zaman bazı şeyleri anlatmaya çalıştım ki. Bir yerlerde sabrım taşacaktı.
Yüreğimde senden başka hiçbir sevgiye yer vermemiş ve bir başkasına dönüp güzel bile dememişken. Senin bu anlamsız kararsızlığına. Kanaat getirmek çok zor hele sen uzaklara doğru giderken usul usul. Yapılacak hiç bir şey yok. En azından benim için en azından senin için. Yada var ama yerini bilmediğim adını duymadığım bir sahte cennette.
Seni zaman zaman anlamaya çalışıyorum. Ama anlamak mümkün değil çünkü zaten anlam veremediğim o karamsarlığını, istemekle istememek arasındaki uçurumu anlayamadım henüz. Zaten anlasam ne olur san ki. O uçurum ki benden çok uzaklarda. O uçurum ki aramızda. Derin ve büyük. Belki de yüce ulu.
Bazen seni kaybetmek değil kaybetmeyi düşünmek geçmezken aklımdan. Bazense...
Sorma...
Şimdi sen gidiyorsun uzaklara. Benim için çok uzaklara. Hiç dönmeyecekmişsin gibi. Bir ömür sensiz geçecek gibi. Denizlerin ve dağların ötesine. Ulaşılması zor yelere. Benden uzak yüreğime yakın yerlere.
Kaybetmek kolaydır. Kaybetmeyi kabullenmekse çok zor ben senin yokluğunu kabullenemeyeceğim gibi senin uzaklara gitme ihtimalini de kabullenemiyorum. Aslında biraz ihtimalden öte bir durum bu.......
Hep söylüyorum sana seni gerçekten çok ama çok seviyorum.
Sana Koşmak geliyor içimden ama yapamıyorum her zaman yenik düşen ben oluyorum kaybetmek bana göre değil eğer bir gün kaybedeceksem bu şimdi olmalı.
Sonra bunu kaldıramaya bilirim.
Seni seviyorum. Bunu sana anlatmak öylesine zor ki. Kelimelerle ifade edilse bile bu kelimeleri ben bilmiyorum. Duygularla anlatılsa bile ben bu kadar anlatamıyorum. Ya gurbetin bilmediğim bir yerinde yada adını bile duymadığım bir taşra köyünde beni bekleyen bir umut var biliyorum. Ama ona yürümenin hep bir de bedeli var. Bu bedel sensin ve senin anlamak çok zor.
Ve şunu iyi bilmelisin ki yüreğimin derinliklerine gömdüm seni. Önce sevgimi sonra seviyesizliğimi suçladım. Dertlerimle baş başa kalıp gizli gizli nefret ettim nedendir bilinmez korku dolu gözlerimden süzülen yaşlarla ıslandı, fısıldadığım kelimeler. Kokularımla tek başıma kaldığım günler de bile özlemeye devam ettim.
Oysa gözlerinin gözlerimle buluştuğu anlarda, sıcaklığını hissetmek isterdim. Bir zamanlar yaşanan onca şeyin yorgunluğunu yaşarken, bir darbe daha yemek.... Duygularıma inanmamak için kendimle ne kadar mücadele ettiğimi anlatamam....
Duymak istediğim sıradan bir sesleniş ya da güzelliğini kalbimde saklayacağım tek şey, tebessümündü. bütün aşklara, sevgilere sırtımı döndüm. Sana da sırtımı dönmek isterdim ancak. Her dönüşte sarıldığım yine sen olduğun için yapamadım....
Atamadığım, hatta bırakamadığım ve belki de vazgeçilmez olandın benim için, içimdeki çocuğun barışık yaşayabileceği tek insan. Üzüntülerimi ve sevinçlerimi bunca yıl bu inançla paylaştım. Ne düşünür diye hiç düşünmedim. Nasıldı ve en çok kimi sevdin hiç bilmedim.
Kısa da olsa yaşadıklarım vardı. Ben hiç olmadığım kadar mutlu ve umutluydum. Dünya tersine dönse hani gökyüzündeki bütün yıldızlar küsse vazgeçmem derdim dedim de ne oldu sanki.
Küçücük bir çocuktan farksız saflığımın kurbanı oldum. Çünkü inandım. Benim seni sevdiğim kadar senin de beni sevdiğine inandım. İnanmak istedim en azından. Özlediğim kadar özlediğine inandım. Ancak hiçbir zaman anlayamadım. Benim seni sevdiğim kadar sen beni sevmedin. Ne yazık.....
Aşkımı yıllarca bir sır gibi yalnızlığımla paylaşmışım meğer... Anladım ki, ağladığımda sesimi duyacak, ses verecek, uzandığımda dokunacağım biri olsun istiyordum hayatımda. İşte her şey benim için o zaman başladı. “Hadi “ dedi yüreğim gidiyoruz. Nereye deyemedim.......
En son seni ne zaman düşündüm ya da anımsadım bilemiyorum ama, inandığım tek gerçek var o da, seni artık düşünmek istemediğim. Hayattan çok şey öğrendim. Tek başıma yaşadığım her şey meğer benimle bir bütün olmuş. Bunu için sevindim desem yalan olur.
Yalnızlığı, çaresizliği, umut etmeyi, hata yaşamayı öğrendim. Acı çektiğim sevilmediğim doğru fakat, ben gerçekten sevmeyi öğrendim.
Geleceğe pırıl pırıl parlayan gözlerle bakmak hoşuma gidiyor. Şimdi tanışsak, sevginin ne kadar büyük olduğunu gösterirdim sana.
Gerçekleştirmek istediğim, yaşamak istediğim o kadar çok şey var ki içimde. Bu sefer başka türlü haykırmak geliyor içimden.
Nefret ediyorum diye haykırmak istiyorum.

[STAR]

Seni bir an anlayabilmeyi inan çok isterdim. Neler yaşadığını, neler düşündüğünü, nasıl zaman geçirdiğini bilmek, seni anlayabilmemi kolaylaştıracak olması olağandır. Ama senden bihaber yaşıyor olmam seni anlamamı güçleştiriyor. Şu an senin hislerini anlayabilmem o kadar zor ki benim için. Duygularının yoğunluğunu ve bu duygularının neleri kapsadığını merak edip düşündüğümde karşıma her zaman bir başkası çıkıveriyor. O kişi gerçek sen olmuyorsun. Çünkü önce, o güzel zamanların başlangıcında tanıdığım seninle başlıyor düşüncelerim ve senin olmadığın bir başkası ile devam ediyor bu düşünce yolculuğum. İşte o an karşıma çıkan bedeni sen, ruhu bir başkası olan bu kişiyi tanımıyorum. Aslında tanımak için çabada harcamıyorum. Çünkü bu kişiyi tanımak bana acı veriyor. Önceleri yanyana, elelele, gözgöze yaşadığımız, sonraları sadece hayallarde yaşatabildiğim senin üzerine, karşıma çıkan bu zatı çizebilmek benim için namümkün bir durum.



Bunun nedeni önceleri onun için yaşadığımı düşündüğüm, hayatımı hep üzerine kurduğum, hayalimdeki, düşüncemdeki, gözlerimdeki, nefesimdeki tek kadın sana yapılacak bir haksızlık olarak düşündüğümden olsa gerek. Ne olursa olsun sana hiç kıyamadım ve hala kıyamıyorum zaten. Herşeyi göğüslemeye çalışmama rağmen seninde yıprandığın oldu tabi. Fakat bazı olumsuzlukları daha çabuk üzerinden atabildiğini gösterdin. Ben cümleleri bile tek tek irdelerken, sen o andaki durum çerçevesinde olması gerektiğini düşündüğün hayatı yaşamaya devam edebildin. Belkide doğru olanda budur. Sen belkide her zaman zaafım olarak kalacaksın.



Yaşadıklarımızı düşünüyorum önce. Hayatlarımızda varoluşumuzu, seni ve beni... kaçamak bakışlarımızı, ürkek dokunuşlarımızı, buluşmalarımızı, haylazlıklarımızı, birbirimizde kayboluşlarımızı, mutluluk sarhoşu hallerimizi düşünüyorum. Sonra sorularımızı, keşkelerimizi, her an yüreğimizde gizlemeye çalıştığımız hüznümüzü, cesaretimizi, cesaretsizliğimizi, şimdi ne olacakları ve pes edişleri.. sonra tamamen yakoluşları. Yokuluşların ardından bir yıldız gibi yanıp sönmeler sonra. Sende her zaman bir ışık bekledin belki. Benim kararan dünyamda seni aramam gibi. Bu yüzdendir ki bazen hep bencil olduğunu düşündüm. Kendi çizdiğin yolda herhangi bir kayma olmasın diye, diğerinin sana ulaşmak isteyeceği yolu önemsememek gibi. Senin yokoluşunun sadece onun sorunu olduğunu düşünerek, sadece onun halletmesini beklemek gibi. Sadece yanıp sönmelerine bile razı olduğunu düşünememek gibi. Onu yok saymak gibi. O zamanlarda, hatta bu zamanlara bile bunları anlayabilmem mümkün olamadı. Herşeye rağmen yokoluşumuzun tescili imzanı atacağın, bizi hasret hapishanesinde mahkum edeceğin zamanlarda bile söyleyeceğin o hayat ışığı, o malum tek söz “Seni Seviyorum” hayatımızın en önemli hediyesi olabilirdi. Ama öyle olmadı tabi. Hayat herşeyi yok sayarak geçti... ve hala hayatımız birbirimiz için varolup olmadığımızı, eğer varsakta ne kadar varolduğumuz sorusunu cevaplamaya çalışarak geçiyor. Belkide artık o zamanki bizden sadece kırıntılar kaldı ve biz onlarla yetinmeye çalışıyoruzdur....



Yaşadıklarımızdan sonra çektiğimiz onca acıyı düşününce, en azından kendi adıma, sadece kendimin kendime dost olduğu o zamanlarda bile tekrar yeniden hayata yol verebilmeyi başarmak, yaşananlardan doğru sonuçlar çıkarabilmekte belkide bir başarı. Fakat bunun yanında kapanması uzun yıllar alacak, alınan yaraların hala izlerini taşıyor insan. Artık çorak topraklara ekin ekmek, tohum serpmek yok. Şimdi daha uzun sürüyor sevgi sarmaşığının tekrar yeşermesi.. Ve bir daha yüreğimde yer etmesi, yeşermesi mümkün olmayan, nesli tükenmiş temsili bir daha ekilmesi mümkün olmayan tohumlar var artık bende. Bu da bunları öğrenmeye vesile oldu belki...



Sen; yalnızken pencereden yağan yağmuru seyrederken hayallare kapıldığın zamanlarda ara beni, yüreğini titreten türküleri dinleğinde ara, ölesiye aşkın özlemini çektiğinde, her an göğüs kafesini zorlayan aşk acısını hissedip, acıdan bir an nefesin kesildiğinde ara, gözlerin sürekli yollara dalıp gittiğinde, demet demet güller aklına geldiğinde, kendini papatya gibi hissettiğinde, yalnızlığının şerefine kadehini kaldırıp içkini yudumlarken, karşında kaybolup gitmeyi arzuladığın gözler aradığında ara, çılgınlığı özlediğinde, uçsuz bucaksız mavi deryayı bütün dertlerden uzak seyretmeyi arzuladığında, yağmurda ıslanmak, karda beyazlara bürünmek istediğinde ara, o ceylan gözlerinden süzülmek için gözyaşın zorladığı zamanlarda ara, kendini yalnız hissetiğinde, yüreğinde yarım kalmış sevdamızın yelleri estiğinde, kendinle başbaşa kaldığında ve değiştirmeye çalıştığın gerçek seni özlediğinde ara beni..



Şimdi; o özlediğim halinle uzak diyarlarda bile olduğunu bilsem, yinede bir seferi gibi yollara düşer arar bulurdum seni, fakat benden aldığın seni, sende aramak o kadar zor ki!! Belki ilk defa yenilgiyi bu kadar çok düşünüyorum... Belkide beyhude bir arayış bu.. ve sanıyorum ki eski gücüm yok artık...



Bir gün aradığım seni benden önce bulursan eğer, O’na O’nu Çok Özlediğimi söyle olur mu??



Vuslat kırık bir akrep, hasret bir yelkovan artık.. Dönen sadece yelkovan ve gösterdiği sadece hasret zamanı .. Bu saatte, sadece hasret için vuruyor gong her saat başı.. sonra zaman hasreti hasret geçiyor.. ve her geçen zamanda vuslat daha da zamanın gerisinde kalıyor.. Vuslat yitiyor ve hasret birikiyor.. Bilmediğimiz bir yerlerde, anlayamadığımız bir zamanda sürüyor bu fani yolculuk böyle.. Hızla sona doğru koşuyor zaman, kavuşmak istediği sonsuzluğa doğru... ve her kavuştuğunu zannettiği an da döküyor başka başka hayatları toprağa... Her sonda, saklı yeni bir başlangıç.. ve her başlangıçta yeniden bir çiçek açıyor, bir fidan yeşeriyor sonsuzluğun herhangi bir yerinde varolmuş bu evrende..



Ben seni yine anımsadım bu gündoğumda ve arada bir yoklayacaktır yine yokluğun bugünde.. Günbatımında tekrar karınlığa yenik düşeceğiz ve yeniden bekleyeceğiz ışığı.. Yeniden üzerimize başka bir benlik geçirerek başlayacağız güne.. Benim sende ve senin bende varolmadığı bir benlikte.. Şimdi biz birbirimize mi yabancıyız, yoksa kendimize mi?



Bir ihtimal bir yerlerde karşılaşırız belki... Senin sen, benim ise ben olduğum bir vakitte.. tıpkı mazideki buluşmalarımızda ki gibi.. Ama sanıyorum belkiler de tükeniyor.. Aynen bizler gibi... ve ben yinede belkileri çıkaramıyorum hayatımdan... Tıpkı sen gibi...



Sen yüreğimin her yangınında ilk kurtalıcaklardansın.. ama bu yangın galiba hiç sönmeyecek...



Hasretle...

[irem_shinoda123]

STAR demin öğrendim ilk yaznmış sanırım.. Al bak yine bi doğum gününde buldum çıkardım.. İyi ki doğdun tekrar..

[sema_sema]

gidene elveda denilir arkaya bakılmaz giden ğitmiştir

Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Mechule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahetten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,

Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son ğecesidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden
Biri gitti biri geldi hoş geldin safa getirdin yeni sevgili.....

[bLacK]

STAR buraya Senin yazıLarını okumak için qeLiyorum.qercekten harika,yaLnızLıqın terkedıLısın Acısını,ınsanLarın ıcınde oLupda AnLatamadıkLarı butun duyquLarı sen AnLatıyosun..PayLasımın ıcın cok tsk ediyorum

[Yayamaz Kayimca]

çokk güzel eline saglık................

[KaN]

Tek KeLime ile Muhtesem Yüreqine saqLık...!

[TomakiN]

TeşkLr. Yüreğine sağLık.