SeRGeN
25-04-05, 15:11
Uzun bir evlilikten sonra "aşk ışıltısını" canlı tutmanın
yeni bir yolunu buldum. Bir süre önce, başka bir kadınla
çıkmaya başladım ve bu aslında eşimin fikriydi.
Bir gün eşim, beni çok şaşırtarak:
"Biliyorum ki onu seviyorsun" dedi.
" Ona da zaman ayırman gerekiyor"
Karımın, ziyaret etmemi istediği "öbür kadın"
19 yıldır dul olan annemdi. İşimin yoğunluğu
ve üç çocuğumun beklentileri sebebiyle annemi
görme fırsatım pek olamıyordu. O akşam annemi
yemeğe ve ardından sinemaya davet ettim.
Endişelendi ve hemen
"İyi misin, her şey yolunda mı?"
diye sordu.
Annem de geç saatte gelen bir telefonun veya
sürpriz bir davetin mutlaka kötü bir anlamı
olacağından şüphelenen tipte kadınlardandı.
"Seninle beraber ikimiz biraz zaman geçirmemizin
güzel olacağını düşündüm."
diye cevapladım. "Sadece ikimiz mi?"
Biraz düşündü ve "Çok isterim"
diye cevap verdi.
O Cuma, iş çıkışı onu almaya giderken
kendimi biraz gergin hissediyordum. Eve vardığımda
fark ettim ki o da, randevumuzdan ötürü hafif gergin
görünüyordu. Kapısının önünde, paltosunu çoktan
giymiş bir şekilde bekliyordu. Saçlarını yaptırmıştı
ve üzerinde babamla kutladıkları son evlilik
yıldönümlerinde giydiği elbise vardı.
Bana melekler kadar ışıltılı bir yüzle gülümsedi.
Arabaya bindiğimizde; "Arkadaşlarıma
oğlumla dışarı çıkacağımı söyledim ve gerçekten
çok etkilendiler" dedi. "Randevumuzun nasıl geçtiğini
duymak için sabırsızlanıyorlar."
Gittiğimiz restorant, çok şık olmasa da sevimli,
sıcak ve servisin kaliteli olduğu bir mekândı.
Annemse, bir kraliçe edasıyla koluma girdi.
Yerimize oturduktan sonra ona menüyü
okumam gerekmişti, çünkü küçük yazıları
göremiyordu. Ben daha menünün ortalarındayken
annemin nemli gözlerle ve nostaljik bir gülüşle
bana bakmakta olduğunu fark ettim:
"Eskiden, sen küçükken, menüleri okuyan bendim,
sense meraklı bakışlarla beni dinlerdin" dedi.
Ben de gülümsedim; "O zaman, şimdi senin rahat
rahat oturma sıran ve ben de okuyarak borcumu
ödeyebilirim" dedim. Yemek boyunca muhabbetimiz
çok güzeldi, sıra dışı hiçbir şey olmadı ama
eskilerden ve hayatlarımızdaki yeniliklerden
bahsederek kaybettiğimiz zamanın birazını telâfi
etmeye çalıştık. O kadar çok konuştuk ve eğlendik ki
film saatini kaçırdık. Akşam annemi bırakırken;
"Seninle tekrar çıkmak isterim ama ancak bu
sefer benim seni davet etmeme izin verirsen" dedi
ve bir akşam tekrar buluşmakta karar kıldık
Eve geldiğimde eşim yemeğin nasıl geçtiğini sordu:
"Çok güzeldi" dedim "Düşünebileceğimin çok üstündeydi"
Birkaç gün sonra annem aniden ciddi bir kalp krizi
sonucu vefat etti. Bu, o kadar âni gerçekleşmişti ki
onun için bir şey daha yapma şansım olmamıştı.
Birkaç zaman sonra evime, annemle yemek yediğimiz
restorantdan, ödenmiş iki kişilik bir yemek faturası
ve üzerine iliştirilmiş bir not yollandı:
"Oğlum, bu faturayı önceden ödedim, çünkü seninle
kararlaştırdığımız randevu gününe gelemeyeceğimden
neredeyse yüzde yüz emindim. Yine de iki kişilik bir
yemek ayarladım çünkü bu sefer eşinle beraber
gitmenizi istiyorum. Seninle olan o günkü randevumuzun
benim için ne anlam ifade ettiğini bilemezsin.
Seni Seviyorum."
O esnada, "Seni Seviyorum" demenin ve hayatta
değer verdiğimiz insanlara hak ettikleri zamanı
ayırmanın önemini anladım. Hayatta hiçbir şey
ailenizden daha önemli değildir. Onlara hakları olan
zamanı ve ilgiyi verin çünkü böyle şeyleri
erteleyebileceğiniz "başka bir zaman" ı her
istediğinizde yakalayamayabilirsiniz...
<!-- / message --><!-- sig -->
yeni bir yolunu buldum. Bir süre önce, başka bir kadınla
çıkmaya başladım ve bu aslında eşimin fikriydi.
Bir gün eşim, beni çok şaşırtarak:
"Biliyorum ki onu seviyorsun" dedi.
" Ona da zaman ayırman gerekiyor"
Karımın, ziyaret etmemi istediği "öbür kadın"
19 yıldır dul olan annemdi. İşimin yoğunluğu
ve üç çocuğumun beklentileri sebebiyle annemi
görme fırsatım pek olamıyordu. O akşam annemi
yemeğe ve ardından sinemaya davet ettim.
Endişelendi ve hemen
"İyi misin, her şey yolunda mı?"
diye sordu.
Annem de geç saatte gelen bir telefonun veya
sürpriz bir davetin mutlaka kötü bir anlamı
olacağından şüphelenen tipte kadınlardandı.
"Seninle beraber ikimiz biraz zaman geçirmemizin
güzel olacağını düşündüm."
diye cevapladım. "Sadece ikimiz mi?"
Biraz düşündü ve "Çok isterim"
diye cevap verdi.
O Cuma, iş çıkışı onu almaya giderken
kendimi biraz gergin hissediyordum. Eve vardığımda
fark ettim ki o da, randevumuzdan ötürü hafif gergin
görünüyordu. Kapısının önünde, paltosunu çoktan
giymiş bir şekilde bekliyordu. Saçlarını yaptırmıştı
ve üzerinde babamla kutladıkları son evlilik
yıldönümlerinde giydiği elbise vardı.
Bana melekler kadar ışıltılı bir yüzle gülümsedi.
Arabaya bindiğimizde; "Arkadaşlarıma
oğlumla dışarı çıkacağımı söyledim ve gerçekten
çok etkilendiler" dedi. "Randevumuzun nasıl geçtiğini
duymak için sabırsızlanıyorlar."
Gittiğimiz restorant, çok şık olmasa da sevimli,
sıcak ve servisin kaliteli olduğu bir mekândı.
Annemse, bir kraliçe edasıyla koluma girdi.
Yerimize oturduktan sonra ona menüyü
okumam gerekmişti, çünkü küçük yazıları
göremiyordu. Ben daha menünün ortalarındayken
annemin nemli gözlerle ve nostaljik bir gülüşle
bana bakmakta olduğunu fark ettim:
"Eskiden, sen küçükken, menüleri okuyan bendim,
sense meraklı bakışlarla beni dinlerdin" dedi.
Ben de gülümsedim; "O zaman, şimdi senin rahat
rahat oturma sıran ve ben de okuyarak borcumu
ödeyebilirim" dedim. Yemek boyunca muhabbetimiz
çok güzeldi, sıra dışı hiçbir şey olmadı ama
eskilerden ve hayatlarımızdaki yeniliklerden
bahsederek kaybettiğimiz zamanın birazını telâfi
etmeye çalıştık. O kadar çok konuştuk ve eğlendik ki
film saatini kaçırdık. Akşam annemi bırakırken;
"Seninle tekrar çıkmak isterim ama ancak bu
sefer benim seni davet etmeme izin verirsen" dedi
ve bir akşam tekrar buluşmakta karar kıldık
Eve geldiğimde eşim yemeğin nasıl geçtiğini sordu:
"Çok güzeldi" dedim "Düşünebileceğimin çok üstündeydi"
Birkaç gün sonra annem aniden ciddi bir kalp krizi
sonucu vefat etti. Bu, o kadar âni gerçekleşmişti ki
onun için bir şey daha yapma şansım olmamıştı.
Birkaç zaman sonra evime, annemle yemek yediğimiz
restorantdan, ödenmiş iki kişilik bir yemek faturası
ve üzerine iliştirilmiş bir not yollandı:
"Oğlum, bu faturayı önceden ödedim, çünkü seninle
kararlaştırdığımız randevu gününe gelemeyeceğimden
neredeyse yüzde yüz emindim. Yine de iki kişilik bir
yemek ayarladım çünkü bu sefer eşinle beraber
gitmenizi istiyorum. Seninle olan o günkü randevumuzun
benim için ne anlam ifade ettiğini bilemezsin.
Seni Seviyorum."
O esnada, "Seni Seviyorum" demenin ve hayatta
değer verdiğimiz insanlara hak ettikleri zamanı
ayırmanın önemini anladım. Hayatta hiçbir şey
ailenizden daha önemli değildir. Onlara hakları olan
zamanı ve ilgiyi verin çünkü böyle şeyleri
erteleyebileceğiniz "başka bir zaman" ı her
istediğinizde yakalayamayabilirsiniz...
<!-- / message --><!-- sig -->