KizilGelincik
15-09-05, 08:06
KİMSE ACITAMAZ BİR DAHA İÇİMİ
Alışsaydım farklı olurdum inan, alışsaydım sensizliğe daha mutlu olurdum. Ama değilim içim yanıyor içim. Ve hiçbir yağmur söndürmüyor bu yangını... Ah bilseydin seni ne kadar çok sevdiğimi. Şimdi yanan, yüreğim değil, aşk ateşi olurdu...
Vazgeçtim beklemekten gelmeyeceksin ne acı bir gerçek. Kimi koyacağım yerine kiminle avutayım kendimi? Kimi sen sayayımda sarılayım boynuna? Kimin dudaklarını öpeyim? Kimin ellerinin sıcaklığını hissedeyim? Bu kadar acımasız olmamalıydın yar; böylesine duygusuz olmamalıydın.
Kocaman bir yüreğin vardı, ben o yürekte olduğum için şanslıydım. Çok seviyordun beni, yada ben öyle sanırdım. Hiç bitmeyecek diye düşünürdün, öyle ya büyüktü bizim aşkımız kimselerinkine benzemezdi, özeldi hayatta iyi yada kötü ne varsa hep birlikte paylaşacaktık. Başkaları ile mutlu olma ihtimali aklımızdan bile geçmezdi. Yolumuzu aşkımız aydınlatacaktı, biz o yolda yürüyecektik hiç durmadan...
Derken seni kendine bağlayan o yürek kayboldu birden... Şimdi yüreğinin yerinde bir taş var yoksa o kadar vurdum duymaz olmazdın. Her giden bahanesini yaratır, her giden acımasızdır ama sana konduramıyorum bunu. Kim bilir belki sensiz olmayı kendime konduramıyorum. Bu yüzden haykırışım...
Alışılmıyor, sensizlik kabullenecek bir şey değil acım büyüyor bu yüzden. Her acı geçer biliyorum ama niye bu kadar uzun sürdü bu sefer? Niye yarı ölü gibiyim hala? Her şeyde seni arıyorum lanet olsun. Madem gidecektin söylemeliydin bana sensizliğe nsıl dayanacığımı. İnsanın yüreğinin yarısını kesip atması mümkün değilki ben yapamıyorum sen yap Son kez gel yanıma, çıkar yüreğini ve al götür nereye istersen. At bir kenara öyle kalsın...
Yok yok kendi kendine de sönmeyecek bu yangın ben yaşadıkça yanmaya devam edecek içten içten en azından bir tesellim var... Bundan böyle hiç kimse yeni bir yangın başlatamıyacak yüreğimi bir daha yaralayamayacak acım o kadar derinki kimse bir daha acıtamayacak içimi...
Alışsaydım farklı olurdum inan, alışsaydım sensizliğe daha mutlu olurdum. Ama değilim içim yanıyor içim. Ve hiçbir yağmur söndürmüyor bu yangını... Ah bilseydin seni ne kadar çok sevdiğimi. Şimdi yanan, yüreğim değil, aşk ateşi olurdu...
Vazgeçtim beklemekten gelmeyeceksin ne acı bir gerçek. Kimi koyacağım yerine kiminle avutayım kendimi? Kimi sen sayayımda sarılayım boynuna? Kimin dudaklarını öpeyim? Kimin ellerinin sıcaklığını hissedeyim? Bu kadar acımasız olmamalıydın yar; böylesine duygusuz olmamalıydın.
Kocaman bir yüreğin vardı, ben o yürekte olduğum için şanslıydım. Çok seviyordun beni, yada ben öyle sanırdım. Hiç bitmeyecek diye düşünürdün, öyle ya büyüktü bizim aşkımız kimselerinkine benzemezdi, özeldi hayatta iyi yada kötü ne varsa hep birlikte paylaşacaktık. Başkaları ile mutlu olma ihtimali aklımızdan bile geçmezdi. Yolumuzu aşkımız aydınlatacaktı, biz o yolda yürüyecektik hiç durmadan...
Derken seni kendine bağlayan o yürek kayboldu birden... Şimdi yüreğinin yerinde bir taş var yoksa o kadar vurdum duymaz olmazdın. Her giden bahanesini yaratır, her giden acımasızdır ama sana konduramıyorum bunu. Kim bilir belki sensiz olmayı kendime konduramıyorum. Bu yüzden haykırışım...
Alışılmıyor, sensizlik kabullenecek bir şey değil acım büyüyor bu yüzden. Her acı geçer biliyorum ama niye bu kadar uzun sürdü bu sefer? Niye yarı ölü gibiyim hala? Her şeyde seni arıyorum lanet olsun. Madem gidecektin söylemeliydin bana sensizliğe nsıl dayanacığımı. İnsanın yüreğinin yarısını kesip atması mümkün değilki ben yapamıyorum sen yap Son kez gel yanıma, çıkar yüreğini ve al götür nereye istersen. At bir kenara öyle kalsın...
Yok yok kendi kendine de sönmeyecek bu yangın ben yaşadıkça yanmaya devam edecek içten içten en azından bir tesellim var... Bundan böyle hiç kimse yeni bir yangın başlatamıyacak yüreğimi bir daha yaralayamayacak acım o kadar derinki kimse bir daha acıtamayacak içimi...